فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٢٨٧ - ١ دار الاسلام

است و از تعرض به مال و جان و عرض و ساير حقوق شناخته شده مصونيت كامل دارد.

بنابراين، هرگاه مستأمنين به طور ناشناخته مورد تعرض مسلمين، قرار گيرند، دولت اسلامى موظف است از بيت المال كليه خسارتهاى ناشى از تعرض را به آنان بپردازد.

در روايتى از على عليه السلام آمده است:

كسى كه متعرض جان مردى كه امان گرفته، بشود من از او بيزارم، گرچه مقتول دچار عذاب الهى در آخرت باشد [١] .

شيبانى در السير الكبير از امام باقر (ع) نقل مى‌كند:

وقتى خبر رفتار ناپسند خالد در مورد قبيله بنى جذيمه كه امان گرفته بودند به پيامبر (ص) رسيد، دستها را به سوى آسمان بلند كرد و سه مرتبه فرمود: خدايا شاهد باش من از رفتار خالد بيزارم، آنگاه على عليه السلام را خواست و اموالى در اختيار او گذاشت و دستور داد برو و آن كينه‌هائى را كه بين مردم مكه و جذيمه بوده و موجب اين جنايت شده زير پا بگذار و كليه كسانى را كه در اين جريان خسارت ديده‌اند از اين اموال، خسارتهايشان را بپرداز. و حتى على عليه السلام پس از پرداخت كليه خسارتها اموال باقيمانده را نيز بين آنها تقسيم كرد [٢] .

٦. دار الهدنه

دار الهدنه به سرزمين يا كشورى گفته مى‌شود كه بين آن و دولت اسلامى متاركه جنگ برقرار بوده و طرفين به آن متعهد باشند.

هدنه در لغت به معنى متاركه جنگ است و در اصطلاح فقه سياسى اسلام به قراردادى گفته مى‌شود كه بين دار الاسلام و دار الكفر براى مدت معينى جهت برقرارى آتش‌بس و يا اجتناب از جنگ منعقد مى‌گردد.

قرارداد مهادنه ممكن است بنا به درخواست كفار و يا با پيشنهاد دولت اسلامى

[١] . همان مأخذ ص ٩٢

[٢] رجوع شود به سرخسى، شرح كتاب السير الكبير، ج ١، ص ٢٦٠.