فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ٣١٨ - قرارداد صلح در منشور على عليه السلام

قاعده مطلق حقوقى در روابط بين المللى مورد تأكيد قرار گرفته است. امام در قسمتى از اين منشور مى‌گويد:

«... هيچ نوع صلح و قرارداد همزيستى را كه دشمنت ترا بدان فرا خواند و رضاى پروردگار در آن باشد رد نكن، زيرا در زمان صلح است كه ارتش و نيروهاى نظامى تو آمادگى و تقويت بيشترى خواهند يافت و تو نيز از نگرانيها و اندوههايت آسايش خواهى داشت و كشورت نيز در امنيت به سر خواهد برد.

لكن همواره مراقب باش و از دشمن پس از آنكه از در صلح درآمدى بپرهيز، زيرا چه بسا كه دشمن به تو نزديك مى‌شود تا از غفلت تو بهره برد و ترا غافلگير سازد. پس در هر موقعيتى احتياط را از دست مده و راه حزم پيش‌گير و نسبت به حسن ظنت بدگمان باش.

هرگاه بين خود و دشمنت قراردادى منعقد نمودى يا بدو تعهدى سپردى، به پيمان خويش وفا كن و تعهدات خود را با كمال امانت مراعات نما و جان خود را سپر براى حفاظت تعهداتت قرار بده، زيرا در ميان واجبات خدا چيزى كه مردم با وجود اختلاف خواستها و تشتت آراء، بيشتر و بالاتر از بزرگداشت وفاى به عهد و پيمان بدان راغب‌تر و مجدتر و متفق‌تر باشند وجود ندارد. در برابر پيمانت بهانه‌جوئى نكن و هيچ نوع خيانت و توطئه و مكرى را به عهد و پيمان خويش راه مده و دشمنت را از روى فريب و حيله‌گرى به گمراهى نكشان. بى‌شك در برابر خداوند جز مردمان نادان و بدبخت، سركشى نمى‌نمايند.

خداوند عهد و پيمان را مايه امنيت قرار داده و آن را از روى رحمت و مهر در ميان بندگانش گسترده است و آن را حريمى قرار داده كه مردم در سايه آن آسوده و با آرامشى تمام زندگى كنند و در پناه آن به نيكيها و بهره‌هاى فراوان برسند. از اينرو دغلبازى و فريبكارى و وسوسه و شبهه و صحنه‌سازى در آن جائز نيست.

هيچ‌گاه قراردادى كه در آن غلطاندازى و تحريف راه داشته باشد منعقد نساز، و پس از آنكه پيمانت را محكم بستى و اطمينان دادى بگفتارهاى چند پهلو استناد مكن.

دشوارى كارى كه بايد در باره آن پيمان خدا را مراعات كنى ترا بر آن واندارد