فقه سیاسی - عمید زنجانی، عباسعلی - الصفحة ١٠٥ - ١ قرآن

فصل سوم منابع حقوق بين الملل اسلام

حقوق بين الملل اسلام بخشى از فقه سياسى است و فقه سياسى خود جزئى از مجموعه فقه اسلامى محسوب مى‌شود. براى دست يابى مستدل (استنباط) به قواعد حقوقى و احكام فقه، منابع مشخصى وجود دارد كه در مورد همه اجزاء اين مجموعه بهم پيوسته (فقه و نظام حقوقى اسلام) صادق است.

منابع حقوق بين الملل اسلام نيز همان است كه قواعد فقهى ديگر بخشهاى حقوقى و فقهى اسلام از آن استنباط مى‌گردد. در مبحث گذشته در زمينه معنى فقيه و اجتهاد و استنباط و ادله فقهيه توضيحاتى داده شد و معلوم گرديد كه قواعد حقوق بين الملل اسلام مانند ساير مسائل فقه سياسى

و نظام حقوقى اسلام از دو منبع عمده زير به دست مى‌آيد:

[١] . قرآن:

كه طى ٢٣ سال بر پيامبر اسلام (ص) وحى گرديد و پيامبر آن را ابلاغ، و تنظيم و ترتيب و جمع‌آورى آن را مقرر فرمود و كار تدوين آيات قرآن در زمان پيامبر (ص) انجام پذيرفت١ و مسلمانان در حفظ و پاسدارى از قرآن از هيچ تلاشى مضايقه نكردند.

[١] براى كسب اطلاع بيشتر در اين زمينه مراجعه شود به قرآن در اسلام، تأليف علامه طباطبائى، ص ١١١، و الميزان، ج ١٢، ص ١٠٦، و البيان فى تفسير القرآن، ص ٢٥٥، و الاتقان فى علوم القرآن سيوطى، ج ١، ص ٥٨، و در المنثور، ج ٤، ص ١٨٧.