مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٧٢ - مطالبی راجع به توقیع وارد در ماه رجب

و مَلائِکتِک المُقَرَّبین و بُهمِ [البُهمِ] الصّافِّین [و] الحافِّینَ، و بارِکْ لنا فی شَهرِنا هذا المرجَّبِ المکرَّمِ و ما بعدَه مِن أشهُرِ [الأَشهُرِ] الحُرُم“ ـ الخ.[١]

و پس از آن گفته‌اند: و از جمله اموری که دلالت دارد بر اینکه این دعا ساختگی است چند چیز است:

· اوّل: جملۀ ”بما نَطَقَ فِیهِم مِن مَشِیّتک“؛ نطقِ مشیّتِ خدا در آنها چه معنی دارد؟!

· دوّم: جملۀ ”الّتی لا تَعطیلَ لها فی کلِّ مکانٍ“؛ ”الّتی“ که موصول است به چه بر می‌گردد؟ اگر به ”وُلاة أمرِک“ برگردد از جهت لفظ تمام نیست، بلکه از جهت معنی أیضاً؛ و اگر به ”آیاتک و مقاماتک“ برگردد، از جهت معنی استوار نیست، بلکه از جهت لفظ أیضاً.

· سوّم: جملۀ ”لا فَرقَ بَینک و بَینها إلّا أنَّهم عبادُک و خَلقُک“؛ چون این جمله می‌رساند که ملائکه که آیات خدا هستند با خود خداوند در تمام صفات خدای تعالی غیر از عنوان خالقیّت و مخلوقیّت مساوی هستند. مثل آنکه بگوئیم: فلان کس مثل پادشاه است، جز اینکه پادشاهی ندارد؛ یعنی در تمام کمالات سوای سلطنت، همانند اوست، و این کفرِ محض است.

و امّا ”أعضادٌ“ ظاهرش این است که آنان أعضاد خدا هستند، و این نیز کفر است. و ممکن است که با تکلّف گفت که: فرشتگان بعضی از آنان، أعضاد بعضی دگرند؛ چون أعوان مَلَکِ الموت.

کما آنکه دربارۀ ”أشهادٌ“ این تکلّف را پذیرفت و گفت که: مراد حضور و شهادت آنان بر بنی‌آدم است؛ و به قرینۀ ”و أذوادٌ و حَفَظَةٌ“ گفت که: آنان بنی‌آدم را از بلایا حفظ می‌کنند.

و دربارۀ ”مُناة‌ٌ“ نیز گفت که: از مادّۀ ”مَنَی لَهُ“ است؛ یعنی اندازه‌گیری کرد

[١]ـ مصباح کفعمی، ص ٥٢٩؛ مصباح المتهجد، ص ٨٠٣؛ الإقبال، ص ٦٤٦؛ بحارالأنوار، ج ٩٥، ص ٣٩٢.