مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٦٢٩ - روایتی ذیل کریم&#١٧٢٨ «حسبنا الله و نعم الوکیل»

أمّا کون إبراهیمَ أوّلَ المسلمین فیدفعه ما تقدّم من الآیات المنقولة. ـالخ کلامه مدّ ظلّه.[١]و[٢]

[غیرت الهی دلیل بر حرمت فواحش]

در جلد ٨ از تفسیر المیزان صفحه ٩٥ از الدرّ المنثور نقل می‌کند از مغیرةبن شعبه قال:

«قال سعدبن عبادة: ”لو رأیت رجلًا مع امرأتی لضربته بالسیف“، فبلغ ذلک رسولَ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم فقال: ”أ تعجبون من غَیرَة سعدٍ؟! فوالله لَأنا أغیر من سعدٍ، واللهُ أغیر منّی! و من أجله حرّم (الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ)[٣]؛ و لا شخصَ أغیرُ من الله“.»[٤]

[روایتی ذیل کریمۀ: «حسبنا الله و نعم الوکیل»]

در جلد اوّل تفسیر ابوالفتوح رازی، طبع مظفّری، صفحه ٦٩١، در ذیل آیۀ (وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ * فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَفَضْلٍ)[٥] فرماید:

در خبر است که [حضرت] صادق علیهالسّلام گفت: عَجِبتُ لِمَن یَفزَعُ أربعًا، کَیفَ لا یَفزَعُ إلی أربعٍ؛ عجب از آن که از چهار چیز ترسد چگونه پناه با چهار چیز ندهد؟!

یکی از آن که از دشمن ترسد، چرا فزع نکند با این کلمه که: (حَسْبُنَا اللَّهُ

[١]ـ المیزان، ج ٧، ص ٣٩٤.

[٢]ـ جنگ ٦، ص ٩٣.

[٣]ـ اقتباس از سوره الأعراف (٧) آیه ٣٣.

[٤]ـ جنگ ٦، ص ١١١.

[٥]ـ سوره آل عمران (٣) ذیل آیه ١٧٣ و صدر آیه ١٧٤.