مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٩ - توصیه قرآن و روایات در پرهیز از مجالست و همنشینی با فاسقین و اغیار

غَيْرِهِ وَإِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَى مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ).[١]

این معاشرت‌ها مورث بدبختی و عذاب الیم الَهی در آخرت است.

(وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا * يَا وَيْلَتَى لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا * لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنْسَانِ خَذُولًا).[٢]

فی بحار مجلّد ٧٤، وصایا علی علیهالسّلام لکمیل:

«یا کُمَیلُ! قُلِ الحَقَّ عَلَى کُلِّ حالٍ، و وازِرِ المُتَّقِینَ، و اهجُرِ الفاسِقِینَ.

یا کُمَیلُ! جانِبِ المُنافِقِینَ، و لا تُصاحِبِ الخائِنِینَ.

یا کُمَیلُ! إیّاکَ إیّاکَ و التَّطَرُّقَ إلَى أبوابِ الظّالِمِینَ، و الِاختِلاطَ بِهِم، و الِاکتِسابَ مِنهُم. و إیّاکَ أن تُطِیعَهُم و أن تَشهَدَ فِی مَجالِسِهِم بِما یُسخِطُ اللَهَ عَلَیکَ.

یا کُمَیلُ! إذا اضطُرِرتَ إلَى حُضُورِهِم فَداوِم ذِکرَ اللَهِ تَعالَى و التَّوَکُّلَ عَلَیه، و استَعِذ بِاللَهِ مِن شَرِّهِم، و أطرِق عَنهُم، و أنکِر بِقَلبِکَ فِعلَهُم، و اجهَر بِتَعظِیمِ اللَهِ

[١]ـ سوره الأنعام (٦) آیه ٦٨. مهرتابان، ص ١٤٥:

«و چون ببینى کسانى را که در آیات ما خوض مى‌کنند و به بحث و انتقاد و استهزاء مى‌پردازند، از آنها اعراض کن و با آنها همنشین مشو؛ به جهت آنکه از این بحث و انتقاد دست بدارند و در مطلب دیگرى خوض کنند و به بحث و انتقاد اشتغال یابند. و اگر شیطان تو را به فراموشى انداخت و با آنان همنشین شدى و به بحث و گفتگو پرداختند، به مجرّد آنکه متنبّه شدى و متذکّر گردیدى، دیگر بعد از این تذکّر با گروه ستم‌پیشگان منشین‌.»

[٢]ـ سوره الفرقان (٢٥) آیات ٢٧ إلی ٢٩. معاد شناسی، ج ٣، ص ٢٦٢:

«در روز قیامت شخص ستمگر انگشت ندامت به دندان می‌گزد و مى‌گوید: اى کاش که من راهى با رسول خدا پیدا نموده بودم! * اى کاش که من فلان را دوست و خلیل خود نمی‌گرفتم‌! * او مرا از قرآن و ذکر خدا بعد از آنکه به سوی من آمد، باز داشت؛ و البتّه شیطان موجب خذلانِ انسان است.»