مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٥٨ - داستان عبدالله بن مقفع و ابن أبیالعوجاء

داستان عبدالله بن مقفع و ابن أبی‌العوجاء

داستان عبدالله بن مقفّع و ابن أبی‌العوجاء.[٢]

[١]* زند اسم کتاب مجوس است که آن را زردشت که مجوس معتقدند وى پیغمبر بوده است آورده است؛ یا معرّب زندى است، یعنى منسوب به زند. بنابراین کلمه واحدى را گرفته‌اند و بدان قاف افزوده‌اند. ـ انتهى.

** در احتجاج مطبوع: لا یخرج.

*** در احتجاج مطبوع: و لا تدخل. » ـ پایان متن منقول از امام شناسی.

[٤١]ـ دیوان هاتف اصفهانی، ص ٣١.

[٢]ـ انیس الموحّدین، ص ٤٦؛ الکافی، ج ١، ص ٧٤؛ امام شناسی، ج ١٨، ص ٥٤:

«و أیضاً مجلسی از توحید صدوق با سند متّصل خود از احمد بن محسن مِیثَمی روایت کرده است که وی گفت: من نزد أبو‌مَنصور مُتَطَبِّب بودم (کسی که با علم طبّ کم و بیش آشنایی دارد) و او به من گفت: مردی از رفقای من گفت: من با ابن أبی‌العوجاء و عبدالله بن مُقَفَّع در مسجدالحرام نشسته بودیم؛ ابن‌مُقَّفع گفت: *