(اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَامًا وَفِي

[١]* أیها الناس، جهان جای تن آسائی نیست		مرد دانا، به جهان داشتن ارزانی نیست
خفتگان را چه خبر زمزمۀ مرغ سحر؟		حَیَوان را خبر از عالم انسانی نیست
داروی تربیت از پیر طریقت بستان		کآدمی را بَتَر از علّت نادانی نیست
روی اگر چند پری‌چهره و زیبا باشد		نتوان دید در آینه که نورانی نیست
شب مردان خدا روز جهان افروزست		روشنان را به حقیقت شب ظلمانی نیست
پنجۀ دیو به بازوی ریاضت بشکن		کاین به سرپنجگی ظاهر جسمانی نیست
طاعت آن نیست که بر خاک نهی پیشانی		صدق پیش‌آر که اخلاص به پیشانی نیست
حذر از پیروی نفس که در راه خدای		مردم‌افکن‌تر ازین غول بیابانی نیست
عالم و عابد و صوفی همه طفلان رهند		مرد اگر هست بجز عارف ربّانی نیست
با تو ترسم نکند شاهد روحانی روی		کالتماس تو بجز راحت نفسانی نیست
خانه پر گندم و یک جو نفرستاده به گور		برگ مرگت چو غم برگ زمستانی نیست
ببری مالِ مسلمان و چو مالت ببرند		بانگ و فریاد برآری که مسلمانی نیست
آخری نیست تمنّای سر و سامان را		سر و سامان به از بی سر و سامانی نیست
آن کس از دزد بترسد که متاعی دارد		عارفان جمع بکردند و پریشانی نیست
وآنکه را خیمه به صحرای فراغت زده‌اند		گر جهان زلزله گیرد غم ویرانی نیست
یک نصیحت ز سر صدق، جهانی ارزد		مشنو ار در سخنم فایده جانی نیست
حاصل عمر تلف کرده و ایام به لغو		گذرانیده، بجز حیف و پشیمانی نیست
سعدیا، گرچه سخندان و مصالح‌گویی		به عمل کار برآید به سخندانی نیست
تا به خرمن برسد، کِشت امیدی که تُراست		چارۀ کار بجز دیدۀ بارانی نیست
گر گدایی کنی از درگه او کن، باری		که گدایان درش را سر سلطانی نیست
یا رب، از نیست به هست آمدۀ صنع توایم		وانچه هست از نظر علم تو پنهانی نیست
گر برانی و گَرَم بندۀ مخلص خوانی		روی نومیدیم از حضرت سلطانی نیست
نا امید از در لطف تو کجا شاید رفت؟		تو ببخشای که درگاه تو را ثانی نیست
دست حسرت گزی ار یک دِرَمت فوت شود		هیچت از عمرِ تلف کرده پشیمانی نیست