عن زَینِ العابِدِین علیهالسّلام: «خَلَقَ اللهُ الجَنَّةَ لِمَن أطاعَهُ و أحسَنَ و لَو کانَ عَبدًا حَبَشِیًّا، و خَلَقَ النّارَ لِمَن عَصاهُ و لَو کانَ وَلَدًا قُرَشِیّا.»[١]

[١]* رها کنید و انجام ندهید.

حقّاً که خداوند روزی شما را بر عهده گرفته و شما را به عمل صالح امر فرموده؛ پس طلب روزیِ ضمانت شده برای شما، هرگز نباید اولی باشد از بجا آوردن عمل صالح که بر شما فرض و واجب گردیده است. با این‌حال سوگند به خدا که شک و تردید بر شما عارض شده و یقین‌تان متزلزل گشته تا به مرتبه‌ای که گویا آنچه که برای شما ضمانت شده (روزی) واجب گردیده و آنچه که بر شما واجب بوده (عمل صالح) ساقط گشته است.

پس به انجام دادن اعمال صالحه سبقت بگیرید و مبادرت کنید، و از ناگهان رسیدن أجل و مرگ بترسید؛ زیرا که به بازگشت عمر چنان‌که به بازگشت رزق امید است، امیدی وجود ندارد.

آنچه از روزی امروز فوت شود امید به فزونی آن در فردا است، و آنچه از عمر دیروز انسان گذشت و فوت گردید، امروز امیدی به بازگشت آن وجود ندارد. امیدواری با آینده (روزی فردا) است و نومیدی با گذشته (گذشتن عمر) است؛ بنابراین: (اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقَاتِهِ وَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَأَنْتُمْ مُسْلِمُونَ)* ”تقوای خدا را آن‌طور که باید و شاید و سزاوار مقام تقوای اوست بجای آورید، و مبادا مرگ شما را فرا گیرد مگر آنکه شما در درجه اعلای اسلام و تسلیم باشید.“» (محقّق)

* سوره آل عمران (٣) ذیل آیه ١٠٢.

[٥١٧]ـ مناقب آل أبی‌طالب علیهالسّلام، ج ٤٣، ص ١٥١؛ أنوار الملکوت، ج ‌٢، ص ٢٩٢:

«رَوَى [خَبَرُ] الأصمَعِىُّ قالَ: خَرَجتُ إلى الحَجِّ إلى بَیتِ اللهِ [الحَرامِ‌] و [إلى‌] زِیارَة النَّبىِّ صَلَّى اللهُ عَلَیهِ و آلِهِ، فَبَینَما أنا أطوفُ حَولَ الکَعبَة ـو کانَ لَیلَة مُقمِرَةـ و إذا بِصَوتٍ أنینٍ و حَنینٍ و بُکاءٍ. فَتَبَعتُ الصَّوتَ و إذا أنا بِشابّ حَسَن الوجهِ ظَریفِ الشَّمائِلِ و عَلَیهِ ذَوائِبُ، و هو مُتَعَلِّقٌ بِأستارِ الکَعبَة و هو یَقولُ:

”یا سَیِّدى و مَولاى! قَد نامَتِ العُیونُ و غارَتِ النُّجُومُ، و أنتَ حَىٌّ قَیّومٌ! إلهى غَلَّقَتِ المُلوکُ أبوابَها و قامَ عَلَیها حُجّابُها و حُرّاسُها، و بابُکَ مَفتوحٌ لِلسّائِلِین. فَها أنا بِبابِکَ، أنظُرُ بِرَحمَتِکَ یا أرحَمَ الرّاحِمِینَ!“ ثُمَّ أنشَأ یَقولُ: *