ابن‌ملجم قبول کرد و گفت: ”اى واى بر تو! که قدرت بر کشتن على دارد با آنکه در میان اسب سواران یگانه اسب تاز است، و در میان شجاعان پیروز و غالب، و در میان نیزه و شمشیرزنان یگانه پیشرو؟! و امّا مال، مهم نیست، من آن را مى‌پردازم.“ و چون کیفیّت کشتن را به صورت فَتک و ترور، قطام مطرح کرد، آنگاه ابن‌ملجم او را از نیت خود آگاه کرد و گفت: من در کوفه نیامده‌ام مگر براى قتل على.

بنابراین قطام فرستاد دنبال وَردان بن مُجالِد تَمیمى که از خوارج بود، تا او ابن‌ملجم را در این امر یارى کند. و ابن‌ملجم نیز خودش از شَبیب بن بَجَره کمک خواست و او کمک نمود. و نیز یک نفر از وکلاى عمروعاص در نامه‌اى به خطّ خودش یک‌صد هزار درهم حواله کرد تا آن را مهریه قطام قرار دهند.

قطام در شب نوزدهم براى ابن‌ملجم و شبیب غذاى لوزینه و جوزینه (غذائى که با بادام و با گردو درست مى‌کنند) پخت و به آن دو نفر شراب عکبرى نوشانید. شبیب به خواب رفت و ابن‌ملجم با قطام همبستر شد و تمتّع گرفت. سپس قطام برخاست و هر دو را بیدار کرد و سینه‌هاى آنها را با پارچه ابریشمى محکم بست. آنها شمشیرها را برداشتند و در کمین على نشستند در مقابل درِ سَدَّه. أشعَث بن قَیس هم براى معاونت آنها در مسجد بود و به ابن‌ملجم گفت: ”النَّجا النَّجا! بشتاب بشتاب براى برآوردن حاجتت! اینک صبح خنده مى‌زند و تو را رسوا مى‌کند.“

حُجر بن عدى که از اصحاب أمیرالمؤمنین علیهالسّلام بود، مکنون خاطر و نیت اشعث را احساس کرد و گفت: اى اشعث تو على را مى‌کشى؟! و با سرعت از مسجد بیرون آمد تا خود را به أمیرالمؤمنین برساند و خبر دهد، که در این بین أمیرالمؤمنین علیهالسّلام داخل مسجد شده بود و ابن‌ملجم مبادرت نموده و فرقش را با شمشیر شکافته بود.٣٦

ابن‌شهرآشوب گوید که:

حضرت امام حسن علیهالسّلام در مرثیه پدر بزرگوار خود این اشعار را مى‌خواندند:

١. أینَ مَن کانَ لِعِلمِ المُصطَفَى لِلنّاسِ بابا		أینَ مَن کانَ إذا ما قَحَطَ النّاسُ سَحابا
٢. أینَ مَن کانَ إذا نُودِىَ فِى الحَربِ أجابا		أینَ مَن کانَ دُعاهُ مُستَجابًا و مُجابا