مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٨ - اشعار مولانا درباره جایگاه و منزل اصلی انسان

ماده را دارند؛ مانند کمّ و کیف.

٣. عالم عقول و قیامت که او را عالم «جبروت» گویند. و این عالم بر عالم ملکوت محیط است، و موجودات این عالم نه دارای مادّه و مدّت، و نه دارای آثار مادّه هستند و فقط مجرّد من جمیع الجهات هستند.

خداوند از هر یک از این سه عالم در انسان نمونه‌ای گذارده است؛ بدن انسان نمونۀ عالم ناسوت، ذهن انسان نمونۀ عالم ملکوت، و عقل انسان نمونۀ عالم جبروت است.

انسان از عالم جبروت قوس نزولی طی نموده تا بدین عالم ناسوت رسیده است که أنت فی أظلم العوالم[١]، و باید دوباره از همان راه که آمده برگردد منتهی با سعادت و کمال؛ یعنی قوس صعود را طی کند.

اشعار مولانا درباره جایگاه و منزل اصلی انسان

[١]ـ جهت اطّلاع بیشتر به مفاد این عبارت که به نقل برخی از مصادر نص روایت است، رجوع شود به: گلشناسرار ص ٢٨٦. ترجمه:

«تو در پایین‌ترین و تاریک‌ترین جهان‌ها که عالم مادّۀ صرف و هیولای محض و استعداد و قابلیّّت خالص و بعیدترین عالم از عوالم قرب است، قرار داری.» (محقّق)