«نَوِّرُوا بُیُوتَکُم بِتِلاوَة القُرآنِ، و لا تَتَّخِذُوها قُبُورًا کَما فَعَلَتِ الیَهُودُ و النَّصارَی صَلَّوا فی الکَنائِسِ و البِیَعِ و عَطَّلُوا بُیُوتَهُم؛ فَإنَّ البَیتَ إذا کَثُرَ فِیهِ تِلاوَة القُرآنِ کَثُرَ خَیرُهُ و اتَّسَعَ أهلُهُ و أضاءَ لأهلِ السَّماءِ کَما تُضِی‌ءُ نُجُومُ السَّماءِ لِأهلِ الدُّنیا.»[١]

و عنه أیضًا‌ قال:

«یا سَلمانُ! عَلَیکَ بِقراءَةِ القُرآنِ؛ فَإنَّ قِراءَتَهُ کَفّارَةٌ لِلذُّنُوبِ، و سِترٌ مِنَ النّارِ، و

[١]* و قرآن معنای ظاهر و در دسترسی دارد و معنای باطن و عمیقی دارد. ظاهر آن محکم و مستحکم و حُکمی است که بدان عمل می‌کنند و باطن آن علم است. ظاهر آن زیبا و شگفت‌انگیز و دل‌انگیز و دل‌پسند است، و باطن آن عمیق و احتیاج به تأمّل و تفکّر و نور بصیرت دارد.

قرآن دارای حدود و اندازه‌هایی است که آن حدود و اندازه‌ها نیز محدود به حدودی هستند. اگر کسی بخواهد عجائب قرآن را به شمارش درآورد به نهایت نمی‌رسد و احصای آن متعذّر است، و غرائب و بدایع احکام و معارف و قصص و امثال آن کهنه نمی‌شود.

در قرآن چراغ‌های درخشان هدایت است، و محل و موضع انوار حکمت و دانش و علم به حقایق و اشیاء است، و راهنما و دلیل معرفت است برای کسی که کیفیّت تعرّف و آشنایی با قرآن را بداند و اشارات آن را بشناسد و نکات بیان و مفاهیم آن را دریابد و از معاریض آن مطّلع باشد.

* هُدْنَه به معناى سکون و صلح و قرار داد بین مسلمین و کفّار و هم‌چنین قرار داد و عهدنامه در میان دو لشکر متخاصم است.» ـ پایان متن منقول از نور ملکوت قرآن.

[٣٤٠]ـ الکافی، ج ٢، ص ٦١٠. نور ملکوت قرآن، ج ‌٣، ص ٣٠٢:

«رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمود: خانه‌های خود را با تلاوت قرآن نورانی کنید، و مانند قبرها خشک و جامد و خاموش و تاریک نگیرید شبیه یهودیان و مسیحیان که نمازهای خود را در کلیساها و کنیسه‌ها می‌خوانند و خانه‌های خود را تعطیل نموده‌اند. چون در خانه اگر قرائت قرآن بسیار شود، خیراتش گسترش می‌یابد و اهلش زیاد می‌شوند، و همان‌طور که ستارگان آسمان به زمین نور می‌دهند، این خانه به ساکنین آسمان‌ها نور می‌فرستد.»