مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٤ - اشعار ادیبالممالک فراهانی در اوضاع عرب قبل از ظهور اسلام

[١]*برداشتی از روی زمین، رسم ستم را

سهم تو دریده دلِ دیوانِ دِژَم را

کرده تهی از اهرمنان، کشور جم را

تأیید تو بنشانده شهنشاه عجم را

بر تخت چو بر چرخِ برین ماه ده و چار

ای پاک‌تر از دانش و پاکیزه‌تر از هوش

دیدیم تو را کردیم این هر دو فراموش

دانش ز غلامِیت کِشد حلقه فراگوش

هوش از اثر رأی تو بنشیند خاموش

از آن لب پر لعل و از آن باده پرنوش

جمعی شده مخمور و گروهی شده مدهوش

خلقی شده دیوانه و شهری شده هشیار

برخیز صبوحی زن بر زمره مستان

کِاینان ز تو مستند در این نغزْ شبستان

بشتاب و تلافی کن تاراج زمستان

کو سوخته سروِ چمن و لاله بستان

دادِ دل بُستان ز دی و بهمن بِستان

بین کودک گهواره جدا گشته ز پستان

مادرش به بستر شده بیمار و نگون‌سار

ماهت به مُحاق اندر و شاهت به غری شد

وز باغ تو ریحان و سپرغم سپری شد

اندُه ز سفر آمد و شادی سفری شد

دیوانه به دیوان تو گستاخ و جری شد

وآن اهرِمَن شُوم به خرگاهِ پری شد

پیراهنِ نسرین تنِ گلبرگ طری شد

آلوده به خونِ دل و چاک از ستم خار»