«و نیز در مراجعت از تبوک قَتادَه در ضمن حدیث مفصّلى مى‌گوید: با من یک‌ إداوَه‌اى بود که آب خود را در آن نگه مى‌داشتم، و یک رَکْوَه‌اى* بود که در آن آب مى‌نوشیدم. رسول خدا از آب إداوۀ من صبح‌گاهى وضو ساخت و قدرى از آب آن زیاد آمد و فرمود: ”احتَفِظْ بِما فِى الإداوَةِ و الرَّکوَةِ فَإنَّ لَها شَأنًا؛ آب کوزه چرمى و آب‌خورى چرمى را نگاه دار که داراى اهمیت است.“

رسول خدا نماز صبح را با ما به جاى آورده و در آن سوره مائده را تلاوت کردند و آن‌گاه سوار شد و در وقت ظهر به سپاهیان رسید. و ما با آن حضرت بودیم و از شدّت عطش نزدیک بود گردن‌هاى اشتران و اسبان جدا شود؛ دراین‌حال رسول خدا از من آن إداوَه و رَکوَه را خواست و آبی که در إداوه بود در رکوه ریخت و انگشتان خود را در آن رکوه (آب‌خورى) نهاد. از بین انگشتان او آب مى‌جوشید. مردم مى‌آمدند و آب برمى‌داشتند و آب به قدرى فیضان کرد که همه سیراب شدند و اسبان و شتران خود را سیراب کردند. و در آن لشگر دوازده هزار نفر شتر بود، و گفته مى‌شود: پانزده هزار نفر شتر بود و سى هزار نفر مرد بود و ده هزار عدد اسب بود. و این همان سرّى بود که پیغمبر صلّى الله علیه و آله و سلّم به أبوقَتاده گفتند: ”احتَفِظْ بِما فِى الرَّکوَةِ و الإداوَة.“**

* إدَواه ظرفى است به شکل کوزه هرمى شکل از پوست که در آن آب رانگاهدارى مى‌کنند و رکوَه ظرفى همچون کاسه از پوست که در آن آب مى‌آشامند.

** مغازى، ج٣، ص ١٠٤٠ و ص ١٠٤١؛ بحار الأنوار، ج ٦، ص ٦٢٩ از خرائج ‌و جرایح راوندى.» ـپایان متن منقول از امام شناسی.

[٢]ـ الف: شهادت سوسمار بر رسالت رسول خدا:

مناقب آل أبی‌طالب، ج ١، ص ٩٤؛ بحار الأنوار، ج ١٧، ص ٤٠٦:

«الخرائج و الجرائح‌ رُوِی‌ أنَّ النَّبِیَّ صلّی الله علیه و آله کانَ فی أصحابِهِ إذ جاءَهُ أعرابِیٌّ مَعَهُ ضَبٌّ قَد صادَهُ و جَعَلَهُ فی کُمِّهِ. قالَ: مَن هَذا؟

قالُوا: هَذا النَّبِیُ‌!

قالَ: و اللّاتِ و العُزَّى ما أحَدٌ أبغَضَ إلَیَّ مِنکَ و لَو لا أن تُسَمِّیَنِی قَومِی عَجُولًا لَعَجَّلتُ عَلَیکَ فَقَتَلتُکَ! *