مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢٣ - مناجات توحیدی سیّدالشّهداء علیهالسّلام در دعای عرفه

اشعار توحیدی حافظ شیرازی

حافظ شیرازی:

مناجات توحیدی سیّدالشّهداء علیهالسّلام در دعای عرفه

حضرت سیّدالشّهداء علیهالسّلام در دعای عرفه می‌فرماید:

«(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا) فیکونَ مَورُوثًا، (وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ) فَیُضادَّه فِیما ابتَدَعَ، و لا (وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ)[٣] فَیُرفِدَه فِیما صَنَع.»[٤]

ختم صحبت پس از روضه مناسب.

[١]ـ دیوان سنائی، ص ٦٠٢.

[٢]ـ دیوان حافظ، طبع پژمان، غزل ١٧٧.

[٣]ـ سوره الإسراء (١٧) آیه ١١١.

[٤]ـ إقبال الأعمال، ج ٢، ص ٧٨؛ بحار الأنوار، ج ٩٥، ص ٢١٨. ترجمه:

«جمیع مراتب حمد و ستایش اختصاص به خداوند دارد؛ آنکه برای خود فرزندی نگرفته است تا اینکه مورث (ارث برده شده) بوده باشد و از میان رود، و در حکومت و فرمانفرمایی بر عالم وجود شریکی ندارد تا در ابداع و اختراعش ضدّیّت و مخالفت کند، و ولیّ و جانشین و معینی ـاز جهت ذلّت و خواری و پیدایش فتور و سستی ـ ندارد تا او را در صنع و ایجادش یاری کند.» (محقّق)