کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٢١ - دلائل امامت و برخى از معجزات آن حضرت

زيد شحام گويد كه: أبو عبد اللَّه (ع) فرمود مرا كه: اين سال چون گذرانيدى؟ گفتم:

اين چنين و اين چنين، فرمود كه، يا با اسامه بشارت باد ترا كه تو با ما خواهى بود و تو از شيعه مائى آيا راضى نيستى كه با ما باشى؟ گفتم: بلى يا سيدى و چگونه باشد مرا كه باشم با شما، فرمود كه: أى زيد صراط و ميزان نزد ما است و حساب شيعه ما با ما است و اللَّه أى زيد كه من رحيم‌ترم بشما از نفسهاى شما، و اللَّه هر آينه گوئيا مى‌بينم ترا و حارث بن مغيره نضرى را در بهشت در يك درجه.

مرويست از عبد الحميد بن أبى العلاء كه او از دوستان محمد بن عبد اللَّه بن حسين بود از خاصان او و أبو جعفر دوانقى عبد الحميد را گرفته حبس كرد در جاى تنگى چند وقتى و محمد بن عبد اللَّه بحج رفته بود در موسم حج در روز عرفه بخدمت أبى عبد اللَّه (ع) رسيد در موقف فرمود: يا با محمد حال صديق تو عبد الحميد چيست؟ گفت: أبو جعفر او را گرفته و در زندان تنگ انداخته؛ آنگاه أبو عبد اللَّه (ع) دست مبارك خود را برداشت ساعتى بعد از آن ملتفت شد بمحمد بن عبد اللَّه و فرمود كه:

يا محمد و اللَّه كه خالى شد راه صاحب تو يعنى از زندان خلاص شد، محمد گويد كه من پرسيدم از عبد الحميد كه كدام ساعت بيرون كرد ترا از زندان أبو جعفر؟ گفت: بيرون كرد مرا در روز عرفه بعد از عصر.

رزام بن مسلم مولى خالد بن عبد اللَّه قسرى گويد كه منصور گفت: به دربان خود كه: چون داخل شود بر من جعفر بن محمد اقبال كن او را پيش از آنكه پيش من برسد، آن حضرت در آمد و نشست؛ منصور فرستاد دربان را طلب كرد و نگاه كرد بجانب او و جعفر (ع) نزد او نشسته بود بعد از آن گفت‌