کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٧٧ - آنچه شيخ مفيد در تاريخ ولادت آن حضرت و دلائل امامتش ذكر كرده است

و ديگر لا بد است عقلا امامى در هر زمانى و فساد دعوى هر مدعى امامت در ايام على بن حسين (ع) يا ادعاكننده امامت از براى غير او، چون دعوى ديگران فاسد بود چنانچه مقرر است پس امامت از براى او ثابت باشد از جهت استحاله خلو زمان از امام.

و ديگر ثبوت امامت بنص نيز كه ورود يافته در عترت خاصه از نبى ٦ و فساد قول آنكه ادعا كرده اين امر را از براى محمد بن حنفيه، زيرا كه نص در باب او ورود نيافته پس آن ثابت شد از جهت على بن حسين (ع)، چه ديگر از عترت در زمان وى دعوى امامت نكرد سوى محمد بن حنفيه و او بعدم نص بيرون رفت از امامت چنانچه ذكر كرديم.

و ديگر نص رسول اللَّه است ٦ بامامت وى از حديث لوح كه روايت كرده او را جابر از پيغمبر ٦، و روايت كرده نيز آن را محمد بن على الباقر از پدر و جد بزرگوار كه ايشان روايت كرده‌اند از فاطمه بنت رسول ٦ و نص جد او أمير المؤمنين (ع) در حيات پدرش امام حسين (ع) بر وجهى كه اخبار متضمن آنست، و وصيت پدر او امام حسين بوى و آنچه بوديعه بود نزد ام سلمه كه آن حضرت آن را قبض فرمود بعد از پدر، و بود كه گردانيده بود التماس آن را از ام سلمه يك نوع علامتى بر طالب امامت مر آن چيز را از انام و از تتبع اخبار اين حال ظاهر مى‌شود مؤلف رحمه الله ميفرمايد كه: رحمت كند خداى تعالى شيخ ما را كه مفيد است آنچه لازم بود كه او ايراد نمايد در باب امامت آن حضرت آوردن نص بود از پيغمبر ٦ و از جد و پدر بزرگوارش (ع) مقدم بر اينها كه ذكر فرمود، چه امامت او هر گاه كه بنص ثابت است ما را كفايت ميكند، و بار