کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٣٥ - فصل دوازدهم در مقتل و مصرع آن حضرت(ع)

خصومت تائيدكننده باشد او را حق تعالى در آنچه دعوى كند و گويد، پس هر گاه كه اين نوع خصمان از شما پرسند از آنچه باولاد امجاد ايشان بفعل آورده‌ايد از ستم، پس جواب شما چه خواهد بود بر ايشان؟ و نيست بترك جواب نيز راهى و حال آنكه شما غمگين گردانيده‌ايد آن بزرگان دين را بقتل فرزندان ايشان، و گناهى از براى خود اندوخته‌ايد كه بغايت گران و ثقيل است، و اميد داشته نمى‌شود در اين روز به شافعى كه شما را شفاعت كند غير از آنكه شفيعان خصمان شما باشند، و شرح در اين امر طول دارد كه بپايان نميرسد، و هر كه در روز حشر حضرت رسول خصم او باشد پس بدرستى كه بيشك آتش جحيم مكان و مأواى او خواهد بود، و بود بر شما واجب كه اهل اعتماد خود را رعايت كنيد، و احسان و اكرام ايشان را بجاى آريد، چه ايشان آل و اهل نبى‌اند، و نهج و طريق هدايت ايشان به نجات كفيل است، يعنى كفيل و ضمين نجات راه ايشان است، و مناقب ايشان در ميان خلايق ظاهر و هويدا است كه علامت ظهور و شهرت او بغايت پيدا است، مناقبى كه به بزرگى و بسيارى احاطه حصر آن نميتوان كردن، و بپاكيزگى فروع و اصول آن بچيزى ديگر نسبت نميتوان دادن، مناقبى كه وحى الهى اثبات آن از جهت ايشان كرده بچيزى كه قايم گشته از ايشان شاهد و دليل. مناقبى كه از سيرت و صورت نبى ٦ ظاهر گشته پس هيچ چيز آن را در افق افول و غروب ناپديد نتواند ساخت.

و چون قلم رسيد در ميدان بيان باين مقام ظاهر ميسازد أيام از المام الام آنچه مانع است از تمام مرام بر أتم أقسام، و نمى‌بيند حزم و استوارى نظام كلام غير از موقف اختتام، پس اختصار مضمون اين ابواب نمود بر وجه اقتضاء اقلام- اين آخر كلام ابن طلحه است، و السلام.

و مؤلف رحمه الله ايراد مينمايد بعضى از اخبار كه در باره آن حضرت ورود يافته، و بعضى از وقايع كه بعد از شهادت آن حضرت بظهور آمده‌