کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٣ - دلائل امامت و برخى از معجزات آن حضرت

ميكردند در أطوار خلقت، و آنكه او ميخورد و مى‌آشامد و بول و غايط ميكند و خواب دارد، و تندرست و بيمار مى‌باشد، و خوف و حذر بر او راه مى‌يابد، و مصلوب بوده بزعم ايشان و نماز ميگزارد و روزه ميدارد و سعى در عبادت و خضوع و خشوع مى‌نمايد، هر آينه ميدانستند كه اين صفات منافى صفات ملك است چه جاى صفات رب العالمين كه بر او خواب و خورد و طعام و هيچ چيز از صفات مخلوقى راه ندارد تعالى الله عما يقول الظالمون و الجاحدون علوا كبيرا معبود چگونه عابد باشد و موجود چگونه جاحد باشد و از جهت نفى اين احتمال حضرت حق فرمود كه‌ قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ‌ تا حمل نكنند ايشان آنچه مى‌بينند از او از معجزات و آيات بر مثل آنچه تخيل كرده‌اند او را نصارى، نعوذ باللَّه تعالى و نسأله العصمة و حسن الخاتمة بمنه و رحمته.

داود بن اعين روايت كند كه من تفكر ميكردم در قول الهى كه‌ وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌ گفتم: مخلوق شده‌اند خلق از براى عبادت و حال آنكه عصيان مى‌نمايند بعضى و غير او را مى‌پرستند، و اللَّه كه من اين آيت را از أبى عبد اللَّه (ع) سؤال كنم، آمدم بدر خانه آن حضرت و خواستم كه اندرون روم كه آواز بلند كرد و خواند كه‌ وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ‌ بعد از