کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٤٣ - برخى ديگر از مناقب و اخبار آن حضرت

و آن حضرت باسناد خود روايت كرده كه پيغمبر ٦ ميفرمود در خطبه خود كه حمد و ستايش ميكنيم خداى عز و جل را، و ثنا مينمائيم بر او بآنچه او اهل او است، بعد از آن ميفرمود كه هر كه هدايت كرد او را حق جل و علا پس او گمراه نگردد، و هر كه او را فرو گذاشت در گمراهى پس هيچ راه نماينده نيست كه او را براه آورد، و أصدق حديث كتاب الهى است، و أحسن طريق طريق محمديست، و بدترين امور محدثات آنست، و هر امر محدثى بدعت است، و هر بدعت ضلالت، و هر ضلالت در نار، بعد از آن فرمود: من و قيامت همچو اين دو انگشتيم و روايت ديگر چنانست كه اشارت به انگشت سبابه و وسطى فرمود يعنى زمان من بقيامت خواهد كشيد، و چون ذكر قيامت فرمودى گونه‌هاى مباركش سرخ گشتى و آواز برداشتى و غضبش زياده شدى كه گوئيا بيم لشكريست كه بامداد كرده شما را بعد از آن فرمودى: هر كه مالى گذاشت بعد از فوت پس از آن اهل اوست، و هر كه عيال يا دينى گذاشت آن بر من است كه حفظ او كنم و دين او را ادا كنم، من ولى مؤمنانم.

جابر روايت كند از جعفر بن محمد (ع) و او از جابر بن عبد اللَّه أنصارى كه من شنيدم از پيغمبر ٦ كه ميفرمود كه: بدرستى پسر آدم هر آينه در غفلت است از آنچه خلق فرموده حق تعالى از براى او، بدرستى خداى كه غير از او خداى نيست هر گاه كه اراده فرمود خلق او را ميفرمايد بفرشته كه بنويس رزق او را و اثر و اجل او را و بنويس كه او سعيد است يا شقى بعد از اين بالا ميرود