کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٨٧ - فصل پنجم ايراد نموده در حق او آنچه رسول الله

و ابن خشاب گويد كه كنيتش ابو محمد است و القابش وزير و تقى، و قايم، و طيب، و حجت، و سيد و سبط، و ولى.

فصل پنجم ايراد نموده در حق او آنچه رسول الله ٦ فرموده در امامت او

ابن طلحه رحمه اللَّه گويد كه: اين فصلى است كه اصل آن مقصود است و فضل آن معقود و نقل آن مشهود و ظل آن ممدود و ورد آن مورود و سدر آن مخضود و طلح آن منضود و آن حضرت جمع فرموده ميان اشتات اشارات نبويه، و افعال و اقوال طاهره زكيه، بر وجهى كه طالع و لامع است به او انوار مناقب، و اعتلا داده بحسن (ع) أشرف شرف مراتب، و احاطه فرموده مزاياى مآثر از جميع جوانب، زيرا كه هر كه بر مسلك رسول رود ارتقا خواهد يافت قدم شرف او بر مناكب كواكب، پس خوشا آنكه اختصاص يافته باشد از خداى تعالى و رسول او به اين مواهب.

بعضى از اين آنست كه اتفاق صحاح است بر ايراد آن و تطابق احوال است بر صحت آن اسناد روايتى كه منتهى ميگردد به أبى بكره نقيع بن حارث ثقفى كه: رسول اللَّه را ٦ ديدم كه حسن بن على در پهلوى مباركش بود و آن حضرت يك بار روى بمردم مى‌آورد و يك بار بوى و ميفرمود كه: پسر من كه اينست سيد است و شايد كه خداى تعالى اصلاح نمايد بواسطه او دو گروه عظيم از مسلمانان، جنابذى اين روايت كرده.