کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٢٠ - در ذكر ولادت و نسب و اسم و كنيه و برخى از مناقب و اخبارى كه از آن حضرت نقل شده است

هيچ حمد باقى نماند الا كه داخل است در آنچه گفتم.

مؤلف رحمه اللَّه ميفرمايد كه: راست و درست فرمود آن حضرت زيرا كه الف و لام در قول او:

الحمد للَّه؛ استغراق جنس كرده و منفرد ساخته حق تعالى را بحمد.

و منقولست از آن حضرت كه فرموده كه هيچ عبادتى نيست كه افضل باشد از عفت بطن و فرج كه شكم و فرج را از حرام نگاه دارد، و هيچ چيزى نيست نزد حق تعالى كه دوستر باشد از آنكه از او سؤال كنند، و دفع نميكند قضا را مگر دعا، و بدرستى كه أسرع خير از روى ثواب نيكوئى است، و اسرع شر از روى عقوبت ستم است، و روا نيست مردى را كه بينا باشد بعيب مردمان و كور باشد بعيب خود، و آنكه امر كند مردم را بچيزى كه خود آن را نكند، و نهى نمايد مردم را از چيزى كه خود نتواند از آن برگردد و ترك كند، و آنكه ايذا رساند همنشين خود را بسخنان مالا يعنى.

عبد الله بن وليد گويد كه: گفت مرا يك روزى أبو جعفر (ع) كه: آيا داخل ميگرداند يكى از شما دست خود را در آستين صاحب خودش پس فرا گيرد آنچه خواهد؟ گفتيم: نه، فرمود كه: شما برادران نيستيد همچنان كه زعم شما است.

و گويد سلمى كنيزك آن حضرت كه از برادران دينى كسى كه بخدمت أبى جعفر (ع) مى‌آمد پس بيرون نميرفت از نزد او تا بهترين طعام بايشان ميخورانيد، و نيكوترين جامها ميپوشانيد، و دراهم بسيار ميبخشيد، من ميگفتم مر او را كه اگر چيزى از اين تقليل كنيد شايد، ميفرمود كه: أى سلمى نيست حسنه دنيا مگر صله اخوان و معارف، و جايزه آن حضرت پانصد و ششصد درهم بودى تا هزار