کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤٢ - برخى از كلمات و مواعظ آن حضرت

بازگشت خواهد كرد به پروردگار خود، نعوذ باللَّه من الخبيث المخبث الشيطان الرجيم.

آن حضرت فرمود مر أبى ولاد كاهلى را كه: ديدى عم مرا زيد كه بردار بود؟ گفت: نعم ديدم كه بردار بود و ديدم مردمان را كه بعضى شماتت ميكردند و خوشحال بودند و بعضى گريان و حزن داشتند، فرمود كه: گريندگان با او در بهشت خواهند بود، و شماتت‌كنندگان شريكند در خون او.

و آن حضرت فرموده كه: هر گاه روى آورد دنيا بر مردى ميدهد او را محاسن غير او را، و هر گاه اعراض كرد از او سلب ميكند از او محاسن نفس او را.

و گويند كه: مردى بر آن حضرت گذشت و او طعام ميخورد او سلام نكرد بر آن حضرت، او را طلب فرمود بسوى طعام گفتند مر او را كه: سنت آن بود كه او سلام كند آنگاه خوانده شود بطعام و حال آنكه او بعمد ترك سلام كرد فرمود كه: اين فقه عراقيست كه در او بخل درج است.

و از كلام آن حضرتست كه ظاهر قرآن انيق است و باطن قرآن عميق.

و فرمود كه آنكه انصاف داد از نفس خود رضا داده شد كه حكم باشد از براى غير خود.

و فرموده آن حضرتست كه: گرامى داريد نان را كه حق سبحانه و تعالى فرستاده از براى او كرامتى، پرسيدند كه كرامت او چه چيز است فرمود كه: نشكنند و نريزند و پاى بر وى ننهند، و هر گاه كه حاضر شود نان انتظار غير او نكشند.

و ديگر فرمود كه: حفظ مرد برادر خود را بعد از وفات او در تركه او كرم است.

و ديگر فرمود كه: هيچ چيز مرا مسرورتر از دستى نيست كه در پى آن درآرم دست ديگر را- يعنى نه آنكه بسائلى چيزى بدهم و بسائلى ديگر ندهم- زيرا كه منع اواخر قطع لسان شكر