کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤٣ - برخى از كلمات و مواعظ آن حضرت

أوائل ميكند.

و ميفرمود كه اگر احيانا درويش و بينوا ميگردم پس تجارت ميكنم با خداى تعالى بصدقه و ديگر فرموده كه هر گاه داخل شوى بمنزل برادرى كه تراست با همه روى آر بكرامت بغير نشستن در صدور.

و ميفرمود كه: كفاره عمل سلطان احسان به برادران است.

وقتى كه بيمار ميشد ميفرمود كه: بار خدايا آن را بگردان از براى من ادب نه غضب.

و ميفرمود كه دختران حسناتند و پسران نعمتها بر حسنات مردم مثاب ميكردند و بر نعم مسئول ميشوند، يعنى از آن خواهند پرسيد.

پرسيدند از آن حضرت كه طعم آب چيست فرمود كه: طعم حيات دارد.

و فرمود كه آنكه حيا نداشته باشد از عيب، و باز ندارد خود را از معاصى نزد شيب، و نترسد خدا را بظهر غيب در او هيچ خيرى نيست.

و فرمود كه بهتر بندگان آنست كه در او جمع باشد پنج خصلت: هر گاه كه احسان كند شاد باشد، و هر گاه بدى بكند استغفار نمايد، و هر گاه كه نعمتى بوى رسد شكر آن بجاى آورد، و هر گاه ببلائى مبتلا شود بر آن صبر نمايد، و اگر بر او ظلم كنند عفو كند.