کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٠٧ - در ذكر امامت و بيعت آن حضرت(ع)

اين آنست كه وصيت ميكند بآن على بن ابى طالب (ع) برادر محمد رسول اللَّه ٦ و ابن عم و صاحب او اول وصيت من اينست كه گواهى ميدهم كه معبودى نيست غير معبودى بسزا و محمد رسول اللَّه و برگزيده اوست بعلم خود او را اختيار فرموده و برگزيده و پسنديده و خداى تعالى برانگيزاند هر كه در قبور است، و سؤال كند مردمان را از اعمال نيك و بد ايشان، و ميداند آنچه در صدور است.

بعد از اين وصيت ميكنم ترا اى حسن و كفايت ميكند ترا وصيتى كه وصيت فرموده بآن رسول اللَّه ٦، پس هر گاه كه چنين است اى پسرك من ملازم شو بيت خود را بخلوص، و گريه كن بر خطيآت خود، و صرف مكن بدنيا بزرگتر همت خود را، و وصيت ميكنم ترا اى پسر باداى صلاة در وقتش، و دادن زكاة در محل به اهلش، و خاموشى نزد شبهه و اشتباه، و ميانه روى و عدل در رضا و غضب، و نيكو داشت همسايه، و اكرام مهمان، و رحم بر بى‌نوايان و اصحاب بلا، و رعايت صله رحم و حب مساكين و مجالست ايشان، و با ايشان تواضع و فروتنى كردن كه آن افضل عباداتست، و كوتاهى امل و آرزو، و ياد مرگ كردن، و زهد در دنيا، چه تو در گرو مرگى و عرض بلائى و مطرح بيمارى.

و وصيت ميكنم ترا بخشيت و خوف از خداى تعالى در پنهان و آشكارا در امورى از امور خودت و نهى ميكنم ترا از شتاب در قول و فعل، و هر گاه كه عارض شود چيزى از امر آخرت ابتدا بآن كن و آن را سابق دان، و چون عارض شود چيزى از امر دنيا بتانى و آهستگى در آن شروع نماى تا نيك بينا گردى در آن، و بر تست كه حذر كنى از مواطن تهمت و از همنشين بد، زيرا كه قرين بد ميفريبد جليس‌