کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٧٨ - فصل پنجم در امامت آن حضرت

مؤلف ميفرمايد كه: اين خير باين سياقت نقل كرده‌ام از ارشاد شيخ مفيد رحمه اللَّه تعالى و مرا در اين نظر است، زيرا كه امام حسين ٧ كوچك‌ترين آن جماعت بود در آن سال كه ايشان را ذكر كرد، چون بود كه آن حضرت او را مخصوص گردانيد بسؤال و جواب نه ايشان را؟

و چگونه دل داد آن حضرت را بر خوردى و حداثت او بذكر قتل او و از جاى برد دل مادرش را با آنچه القاء فرمود در باب دو فرزندش، و چگونه باز پرداخت امام حسين (ع) باسماع جميع ايشان بآن كه سؤال كنند از زوار، و اللَّه سبحانه أعلم.

روايت كند عبد اللَّه بن شريك كه من بودم كه شنيدم از أصحاب محمد ٦ كه چون در مى‌آمد عمر سعد لعين از در مسجد ميگفتند: اين قاتل حسين بن على (ع) خواهد بود پيش از قتل او بزمان دراز و روايت كند سالم بن ابى حفصه كه عمر سعد گفت مر حسين بن على را (ع) كه. يا أبا عبد اللَّه بدرستى كه پيش ما مردمان سفيه هستند كه زعم ايشان آنست كه من خواهم كشت ترا، امام حسين فرمود كه: ايشان سفيهان نيستند و ليكن حليمان‌اند، أما من ميدانم كه تو نخواهى خورد گندم عراق را مگر اندكى و روايت كند يوسف بن عبيده كه من شنيدم از محمد بن سيرين كه كس نديده بود سرخى آسمان را مگر بعد از شهادت امام حسين (ع).