کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٠٨ - ذكر اولاد آن حضرت و تعداد و اسامى آنان

و عبد الله بن جعفر بعد از اسماعيل اكبر أولاد بود و او را آنچنان منزلتى نبود نزد پدر كه ديگران را بود در اكرام، و متهم بود بخلاف پدر بزرگوار در اعتقاد، و گويند كه با حشويه خلطه داشت، و مايل بمرجيه نيز بود و ادعا كرد بعد از پدر امامت را و احتجاج به آن جسته بود كه اكبر برادران باقى است، و جماعتى از اصحاب أبى عبد اللَّه (ع) تابع او شدند باز اكثر ايشان رجوع كردند بعد از آن بامامت برادر او امام موسى (ع) چون بر ايشان ظاهر شد ضعف دعوى او و قوت أمر ابى الحسن (ع)، و دلايل حقيت و براهين امامت او اندكى بامامت عبد اللَّه اقامت نمودند و ايشان را فطحيه ميگويند و باين لقب مشهور شدند، زيرا كه عبد اللَّه أفطح الرجلين بود يعنى عريض بود پاى‌هاى او، و گويند چون ايشان داعيه امامت او نمودند ملقب باين لقب گشتند، زيرا كه او را عبد اللَّه بن افطح مى‌گفتند.

و اسحاق بن جعفر از اهل فضل و صلاح و ورع و اجتهاد بود و مردم از او حديث روايت كنند و آثار از او نقل نمايند و ابن كاسب هر گاه حديث از او نقل ميكرد ميگفت كه: حديث كرد مرا ثقه رضا اسحاق بن جعفر، و اسحاق قائل بود بامامت برادرش موسى بن جعفر (ع) و روايت ميكرد از پدر بزرگوار نص بامامت برادرش موسى (ع).

و محمد بن جعفر شجاع بود و يك روز روزه داشتى و يك روز افطار كردى و ميديد رأى زيديه را در خروج بسيف، و مرويست از زوجه او خديجه بنت عبد اللَّه بن حسين كه او گفت: محمود بن جعفر