کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٦٦ - فصل دوازدهم در باره وفات آن حضرت

امام حسين (ع) فرمود: بخدا سوگند كه اگر نه وصيت حسن بودى و عهدى كه فرموده بود كه بايد ريخته نشود بقدر حجامت خون شما هر آينه ميدانستيد كه شمشيرهاى الهى چگونه از شما انتقام مى‌كشد، و شما نقض عهد نموديد كه ميان ما و شما بود، و باطل گردانيديد آنچه شرط كرده بوديم بر شما از براى خود.

آنگاه آن حضرت را بردند و در بقيع دفن كردند نزد جده او فاطمه بنت اسد بن هاشم رحمها اللَّه.

مؤلف كتاب رحمه اللَّه ميفرمايد: كه در اين فصل دو محل كلام است كه لازم است كه محقق شود يكى آنكه از پيش گذشت كه سعيد بن عاص بر آن حضرت نماز گزارد كه در آن روز والى مدينه بود و در اين محل مذكور شد كه مروان آمد از جهت منع و دفن آن حضرت أما شايد كه بوده باشد در آنجا اما والى نبوده باشد تا جمع بين امرين توان كرد، و يكى ديگر آنكه سابقا مذكور شد كه در وقت وفات آن حضرت ابن عباس در دمشق بود كه معاويه اخبار كرد او را بموت امام حسن (ع) و جارى شد در ميان ايشان سخنى چند و ابن عباس غليظ شد در آن، و اينجا مذكور شد كه ابن عباس حديث كرد مروان و عايشه را بآن سخنان كه گفت، و جايز نيست كه قائل غير عبد اللَّه باشد زيرا هر جا كه ابن عباس ورود يافت مراد غير عبد اللَّه نميباشد مگر قائل غير او بوده باشد؛ و اللَّه اعلم.