کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٢٣ - فصل دوازدهم در مقتل و مصرع آن حضرت(ع)

فصل دوازدهم در مقتل و مصرع آن حضرت (ع)

كمال الدين بن طلحه رحمه اللَّه ميگويد كه: اين فصلى است كه ديدها را ميگرياند، و جگرها را ميسوزاند و نه كسى در اين احوال شروع ميتواند كرد كه كفره فجره چه بيدادها كردند، و خون ذريت نبويه را چگونه ريختند، و هتك حرمت ايشان را چگونه روا داشتند كه خون ناحق چندين بيگناه را ريختند، و خاك مذلت غربت بر فرقهاى ايشان بيختند، و آب فرات كه بر دد و دام آن صحرا حلال بود بر ايشان بستند، و سر سبط برگزيده نبى را بريده بر سر نيزه كرده شهرها گردانيدند، با وجود آنكه ميدانستند كه او ذريت رسول اللَّه است كه حق سبحانه و تعالى بمودت و دوستى ايشان فرموده، و اين طايفه بى‌شرم و بى‌حيا نه از خدا شرم داشتند و نه از رسول آزرم، صد هزار أنبار