کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٣٢ - دلائل امامت و برخى از معجزات آن حضرت

بعضى از شيعه چيزى چند كه در خاطر ما ربوبيت خطور كرد و شعور نداشتم بآمدن أبى عبد اللَّه (ع) كه ناگاه ديديم كه بر دراز گوشى سوار است و مى‌آيد، و ندانستيم كه از كجا مى‌آيد فرمود كه: يا مالك و يا خالد از كجا احداث كرده‌ايد كلام را در ربوبيت؟ گفتيم كه: در خاطر ما خطور نكرده بود الا اين زمان فرمود كه: بدانيد كه ما را پروردگاريست كه نگاه ميدارد ما را در شب و روز كه ما او را ميپرستيم، أى مالك و أى خالد بگوئيد در باب ما آنچه ميخواهيد أما ما را مخلوق دانيد، و اين كلام را بر ما مكرر فرمود و بر دراز گوش نشسته بود.

جامع كتاب على بن عيسى رحمه اللَّه ميفرمايد كه: اين نوع كلام و أمثال اين از أقوال غلات اگر چه باطل است، ليكن دلايل دارد بر علوشان أئمه (ع) كه ايشان اتيان ميفرمودند بخوارق عادات، و اخبار مى‌كردند ايشان را بامور مغيبات، و تفنن ميفرمودند ايشان را در ابراز كرامات و معجزات كه ميديدند اين صورتها از ايشان از روى مشاهده و عيان مرة بعد اخرى؛ و عارض اذهان ايشان ميشد و در نظر قاصر بودند و ضعيف در تمييز پس اعتقاد ميكردند اين نوع اعتقاد فاسد مذموم نعوذ باللَّه تعالى همچنان كه جريان يافته در نصارى.

كه ايشان نظر ميكردند بمسيح (ع) و خارق عادات از او ميديدند همچو احياى اموات و ابراء أكمه و أبرص، و اطعام جمع بسيار بطعام اندك و غير از اين از معجزات او (ع) پس او را بربوبيت و الوهيت اعتقاد كردند تعالى اللَّه عن ذلك، پس نظر كردند يك جانب را و اهمال كردند نظر را در جانب ديگر از جهت ضعف تميز ايشان.

چه اگر فكر صحيح كار مى‌بردند كه از مادر متولد شد، و كوچك بود بزرك شد، و ملاحظه نقل او