کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٥٢ - برخى از معجزات و دلائل آن امام همام

يعنى پس ما بر حوض كوثر واردكنندگانيم ميرانيم دشمنان خود را از آن و اعانت ميكنيم ورود يافتگان را بر حوض، پس رستگار نميشود كسى كه رستگارى ميخواهد مگر بوسيله ما، و نوميد نميگردد كسى كه دوستى ما است زاد و توشه او، پس كسى كه شاد ساخت ما را مى‌يابد از ما سرور و شادى را، و كسى كه ما را ملول و محزون گردانيد آن از بدى و ناپاكى ميلاد او است، و كسى كه غضب كرد حق ما را پس روز قيامت است ميعاد او، يعنى وعده ما و او بعد از آن فرمود كه: منم محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب (ع) چون نگاه كردم او را نديدم و ندانستم كه بآسمان بالا رفت يا در زمين رفت.

مؤلف رحمه الله ميفرمايد كه: قطب الدين ابو الحسين سعيد بن هبة اللَّه بن الحسن الراوندى رحمه اللَّه در كتاب خرايج و جرايح خود آورده در باب ششم از معجزات امام محمد باقر (ع) كه عباد بن كثير بصرى گفت كه: من گفتم بباقر (ع) كه: چيست حق مؤمن بر خداى تعالى؟ روى مبارك را از اين گردانيد تا سه نوبت پرسيدم فرمود كه: از حق مؤمن بر خداى تعالى آنست كه اگر بگويد ابن نخله را كه بيا او بيايد، پس نگاه كردم بخدا بآن نخله كه آنجا بود بحركت آمده روان شد، آن حضرت اشارت فرمود بنخله كه قرار گير پس بباش بر جاى خود كه من نميخواهم آمدن ترا و ديگر آنكه روايت كند أبو الصباح الكنانى كه يك روز رفتم بدر خانه امام محمد باقر (ء)