کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤٤ - برخى از كلمات و مواعظ آن حضرت

و فرمود كه: احتراز كنيد به نكوهيدن شعرا كه ايشان بخل ميورزند بمديح و جود ميكنند بهجا، و در دعا ميفرمود كه‌

اللهم انك بما انت له اهل من العفو أولى منى بما انا له اهل من العقوبة

و ميفرمود كه آنكه گرامى دارد ترا پس تو نيز گرامى دار او را، و آنكه استخفاف كند ترا پس اكرام كن نفس خود را از او و گويند اعرابى نزد آن حضرت آمد و گويند نزد امام محمد باقر (ع) رفت و گفت: آيا خداى تعالى را مى‌بينى در هنگامى كه مى‌پرستى او را؟ فرمود كه: نپرستم خداى را كه نبينم او را، گفت:

چگونه مى‌بينى او را؟ فرمود كه نمى‌بيند او را اين ديدها بمشاهده عيان، و ليكن مى‌بيند او را ديدهاى دل بحقايق ايمان، او ادراك كرده نميشود بحواس، و قياس كرده نميشود بناس، و معروفست به آيات، موصوف است بعلامات، او معبودى است كه جز او معبودى نيست، اعرابى گفت كه‌ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ‌ و فرمود كه: هلاك ميگرداند حق تعالى شش چيز را به شش چيز: امر او را بجور، و عرب را بعصبيت، و دهاقين را بكبر، و تجار را بخيانت، و اهل رستاق را بجهل، و فقها را بحسد.

و فرمود كه: منع جود گمان بد بمعبود است.

و فرمود كه: صله ارحام درازى در اعمار است، و حسن جوار عمارت ديار است، و صدقه پنهانى افزونى در مال است.