کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٩ - مواعظ آن حضرت

باشى، و راضى شو بقسمت الهى تا غنى گردى، و نيكى كن با همسايه تا مسلمان باشى؛ و مصاحبت كن با مردم بمثل آنچه دوست ميدارى كه مصاحبت كنند ترا بآن تا عادل باشى، (بدرستى جماعتى كه در پيش شما جمع أموال ميكنند و بناى استوار بلند ميسازند و أمل و آرزوى دور و دراز اختيار مينمايند ناگاه آن جمع بهلاك و تلف خواهند رسيد، و آن عمل بويرانى سر خواهد نهاد، و مساكن ايشان قبور خواهد بود «الترجمة خلاف ظاهر المتن م») اى پسر آدم بدرستى كه هميشه بناى عمر تو در افتادن است از آن زمان باز كه از شكم مادر افتاده، پس فراگير آنچه در دست تست و ميتوانى از اعمال نيكو از براى آنچه در پيش تست، زيرا كه مؤمن توشه برميدارد و كافر تمتع ميگيرد.

و آن حضرت بعد از اين موعظه اين را خواند كه‌ وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى‌ و ديگر از كلام اوست كه بدرستى كه اين قرآن در او مصابيح نور است و شفاى صدور، پس بايد كه در ميدان علم جولان نمائيد بضوء او، و التيام دهيد صفت قلب را بفكر او چه تفكير حيات قلب بصير است همچنان كه ميرود مستنير در ظلمات بنور.

أمير المؤمنين (ع) در بصره بيمار شد امام حسن (ع) بيرون فرمود در روز جمعه بمسجد و مردم نماز بامداد با وى گذاردند و بعد از حمد و صلوات گفت كه:

حق تعالى نفرستاد پيغمبرى بخلق مگر كه اختيار فرمود او را و رهط و بيت او را. و بحق آنكه محمد را ٦ براستى بخلق فرستاد كه كم نميكند كسى از حق ما مگر كه كم ميكند حق تعالى از عمل او، و نيست بر ما دولت الا كه هست ما را عاقبت‌ وَ لَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِينٍ‌