کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٥٧ - برخى از معجزات و دلائل آن امام همام

فرود آمد كه‌ ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَيْراتِ‌ يعنى بس ميراث داديم قرآن را آنان را كه برگزيده‌ايم از بندگان خود پس بعضى از بندگان ستمكارند بر نفس خود، و بعضى ايشان ميانه روند، و بعضى پيش‌گيرنده‌اند به نيكوئيها كه پيوسته عمل نمايند بأحكام قرآن آن حضرت فرمود كه ظالم نفس آن كس است كه عارف امام نباشد، و مقتصد كسى است كه عارف است بحق امام، و سابق بالخيرات امام خود است، بعد از آن فرمود كه: اى حسين ما أهل بيتيم كه بيرون نميرويم از دنيا تا قرار ميدهيم هر صاحب فضلى را بفضل خودش.

و ديگر روايت كرده أبو بصير از أبى جعفر (ع) كه او فرمود: من ميشناسم مردى را كه اگر باشد بكنار دريا هر آينه بداند و بشناسد دواب بحرى را با مادران و عمات و خالات ايشان.

و ديگر آنكه جماعتى آمدند بر در خانه آن حضرت و دستورى خواستند كه در روند بخانه، ايشان گفتند كه: در دهليز شنيديم كه يكى قرائت ميكند بزبان سريانى بآواز خوش حزين و ميگريد تا بعضى از ما نيز گريستند و ما فهم نكرديم از آنچه ميخواند تا گمان كرديم كه بعضى از اهل كتاب نزد ويند كه قرائت ميكنند، چون آواز قرائت منقطع شد به اندرون رفتيم كسى را نديديم نزد آن حضرت گفتيم كه: ما شنيديم قرائت سريانى را بآواز حزين، فرمود كه: من مناجات اليا پيغمبر ميخواندم بآن زبان.

عيسى بن عبد الرحمن روايت كند از پدر خود كه ابن عكاشة بن محصن الاسدى آمده بود نزد أبى جعفر (ع)، و أبو عبد اللَّه (ع) نزد آن حضرت ايستاده بود پاره انگور آوردند آن حضرت فرمود كه دانه دانه ميخورد آن را پير بزرك سال و كودك خردسال، و سه دانه و چهار دانه ميخورد كسى كه‌