کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٦١ - مناقب و مزايا و صفات آن حضرت

نشد، آمد تا پيش پاى مباركش و انگشت بزرگين پاى وى را بدندان گرفت با وجود المش التفات نفرمود بجانب وى و نماز خود را قطع نكرد، چون از نماز فارغ شد حق سبحانه و تعالى بر او منكشف ساخت كه او شيطانست، پس آنگاه سب كرد او را و مشتى بر روى او زد فرمود كه خاموش باش اى ملعون بعد از اين او رفت و آن حضرت ورد خود را تمام كرد آنگاه آوازى شنيد و قائل را نميديد كه ميگفت:

انت زين العابدين حقا تا سه نوبت اين را گفت پس اين كلمه سمت ظهور پذيرفت و لقبش باين اشتهار يافت.

[مناقب و مزايا و صفات آن حضرت‌]

و اما مناقب و مزايا و صفات آن حضرت بسيار است.

از آن جمله هر گاه كه وضو ميساخت از براى نماز رنگ مباركش متغير ميشد مايل بزردى از اهل وى بوى ميگفتند كه اين چه حالست كه در وضو در تو پيدا مى‌شود؟ ميفرمود كه: هيچ ميدانيد كه من ميخواهم بخدمت كه قيام نمايم.

و ديگر آنكه هر گاه براه رفتى دست مباركش از ران وى نگذشتى و دست بر نداشتى و بر ران نزدى و بسكينه و خشوع رفتى، و چون قيام نمودى بنماز لرزه بر اعضاى مباركش افتادى، و هر گاه كسى از او اين حالت پرسيدى فرمودى كه: چون ميخواهم كه بطاعت پروردگار قيام نمايم و با وى راز گويم از اين جهت لرزه در اعضاى من مى‌افتد، و وقتى آتش افتاد در خانه كه آن حضرت نماز ميگزارد و اين حال در حالت سجده وى بود مردم گفتند كه: يا ابن رسول اللَّه النار النار، سر از سجده بردار سر از سجده برنداشت تا آتش فرو نشست آنگاه پرسيدند كه چه چيز باز داشت ترا از اين كه سر مبارك از سجده برنداشتى؟ فرمود كه: از ترس نار آخرت.