کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٦٣ - مناقب و مزايا و صفات آن حضرت

و ميفرمود كه قومى كه خدا را از براى ترس عقاب عبادت ميكنند از عبادت بندگان است، و قومى ديگر كه او را پرستش ميكنند از جهت رغبت ثواب آن عبادت تاجران است، و قومى ديگر كه عبادت او ميكنند از براى شكر آن عبادت آزادان است.

و ديگر آنكه آن حضرت دوست نميداشت كه يكى او را اعانت كند در وضوى وى بلكه خود آب كشيدى در ظرف ضبط كردى پيش از آنكه خواب كند و چون برخاستى از شب ابتدا بسواك كردى بعد از آن وضو ساختى و بنماز مشغول گشتى، و نماز نافله روز اگر فوت شدى در شب قضا فرمودى و ميگفت با فرزندان خود كه: اى فرزندان اين نماز بر شما واجب نيست و ليكن من دوست دارم كه شما مداومت نمائيد تا عادت كنيد در خيرات و هرگز آن حضرت نماز شب را در سفر و حضر ترك نفرمود و اين كلام معجز نظام آن حضرتست كه: عجب دارم از متكبر فخور كه ديروز نطفه بود و فردا مردار خواهد بود او فخر و تكبر كند، و عجبتر از هر عجب است مرا از كسى كه: شك دارد در خالقيت خداى تعالى و حال آنكه او مى‌بيند خلق خود را كه نبود پيدا شد، و عجبتر از هر عجب است مر آن كسى كه منكر است نشئه آخرت را و مى‌بيند نشئه اولى را، و عجبتر از هر عجب آنكه كسى عمل كند از براى سراى فانى و ترك كند عمل را از براى سراى باقى و چون سائلى را ديدى فرمودى كه خوش آمد آنكه زاد مرا برخواهد داشت از جهت آخرت و ديگر آنكه منقولست از ابن شهاب زهرى كه من حاضر بودم نزد على بن حسين (ع) روزى كه عبد الملك بن مروان آن حضرت را از مدينه بشام ميبرد زنجير كرده و موكل ساخته بود بروى نگاه‌