کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٧٢ - جريان حج هشام بن عبد الملك و قصيده فرزدق

أبر جوديم بر نشيب و فراز

قطره از ما بما نگردد باز

آفتابيم بر سپهر علا

نفتد عكس ما ديگر سوى ما

چون فرزدق بآن وفا و كرم‌

گشت بينا قبول كرد درم‌

از براى خداى بود رسول‌

هر چه آمد از او چه رد چه قبول‌

بود از آن هر دو قصدش الحق حق‌

ميكنم منهم از فرزدق دق‌

رشحه زان سجال لطف نوال‌

كه رسيدش از آن خجسته مآل‌

زان حريفم اگر دو سه حرفى‌

بندم از دولت أبد طرفى‌

صادقى از مشايخ حرمين‌

چون شنيد اين نشيد دور از شين‌

گفت نيلى مراضى حق را

بس بود اين عمل فرزدق را

گر جز اينش ز دفتر حسنات‌

بر نيايد نجات يافت نجات‌

مستعد شد رضاى رحمان را

مستحق شد رياض رضوان را

زانكه نزديك حاكم جائر

كرد حق را براى حق ظاهر

مادح اهل بيت در معنى‌

مدحت خويشتن كند يعنى‌

مؤمنم موقنم خداى‌شناس‌

و ز خدايم بود اميد و هراس‌

از كجيها در اعتقادم پاك‌

نيست از جور كج نهادم باك‌

دوستدار رسول و آل ويم‌

دشمن خصم بد خصال ويم‌

جوهر من ز كان ايشانست‌

رخت من از دكان ايشانست‌

همچو سلمان شدم ز اهل البيت‌

گشت روشن چراغ من از زيت‌

انا مولى لهم و مولى القوم‌

كان منهم و لا اخاف اللوم‌

مست عشقند عاشقان دايم‌

لا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ‌

چون بود عشق عاشقان درسم‌

كى ز كيد منافقان ترسم‌