کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٤ - نامه آن حضرت به معاويه بعد از وفات على

نمودن با اهل ضلالت، فرمود كه: غفلت چيست؟ گفت: ترك مسجد و طاعت مفسد، فرمود كه: حرمان چيست؟ گفت: ترك حظ كردن كه بر تو عروض يافته.

و اين اجوبه صادره است از آن حضرت بى‌رويت فكرى بوده، بلكه ببصيرت باصره، و بديهه حاضره، و ماده فضل وافره، و فكرت بر استخراج غوامض قادره بوده.

[نامه آن حضرت به معاويه بعد از وفات على ٧‌]

و ديگر از كلام آن حضرت كتابتى بوده كه بمعاويه غاويه نوشته بعد از رحلت أمير المؤمنين (ع) وقتى كه مردم بوى بيعت كرده بودند باين مضمون كه:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ اين نامه‌اى است از عبد اللَّه حسن بن امير المؤمنين بسوى معاوية بن صخر اما بعد پس بدرستى كه حق سبحانه و تعالى فرستاد محمد بن عبد اللَّه را ٦ بخلق كه رحمت عالميان است، و اظهار فرمود باو حق را، و دفع نمود بوجود وى باطل را، و ذليل ساخت بوسيله او اهل شرك را، و عزيز گردانيد بسبب او عامه عرب را، و مشرف ساخت بوى خاصه ايشان را هر كه را خواست، و حق تعالى فرمود كه‌ وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ‌ چون حق سبحانه و تعالى اين پيغمبر را بجوار رحمت خود برد، تنازع كردند عرب در اين امر بعد از او انصار گفتند: از ما اميرى باشد و از شما اميرى، و قريش گفتند: اوليا و عشيره او مائيم پس منازعت مكنيد در امر خلافت، آنگاه آن را عرب از براى قريش مقرر داشتند، و اكنون اولياى او و ذوى القربى از او مائيم؛ و مناسب نيست منازعت تو ما را بغير حق‌