کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٤٨ - فصل دوازدهم در مقتل و مصرع آن حضرت(ع)

از جميع چيزهاى ناشايست، فاسق فضيحت و رسوا است و فاجر كاذب و نارواست و آن غير ماها است، ابن زياد ملعون گفت: چگونه كرد خداى تعالى بأهل بيت تو؟! گفت: حق سبحانه و تعالى بر ايشان شهادت نوشته بود بروز كردند بمضاجع خود و قرار يافتند و زود باشد كه جمع كند حق سبحانه و تعالى ميان تو و ايشان و حجت بر تو لازم گردانند و خصم تو باشند نزد او.

غضب ابن زياد اشتداد يافت، عمرو بن حريث گفت، أى امير اين عورتست و عورات را مؤاخذ نبايد ساخت اگر چيزى ناملايمى گفتند و ايشان را مذمت بر خطا نبايد كرد، آنگاه ابن زياد لعين گفت كه: كم گردانيد خداى تعالى از طاغى و عاصى أهل بيت تو زينب رقت كرد و گريست و گفت: كشتى كهل مرا، و هلاك كردى اهل مرا، و بريدى فرع مرا، و متفرق گردانيدى اصل مرا، و هنوز تسلى نيستى آن ملعون گفت، اين زن سجع گوينده است بخدا كه پدرش شجاع شاعر بود زينب گفت: مرا با سجع چه كار آتش در سينه و اندرون منست هر چه مى‌آيد ميگويم.

مؤلف رحمه الله ميفرمايد كه: از سماع اين أقوال و فضايح اين أفعال مرا مكروه مى‌آيد كه خوض در اين احوال نمايم، و سالها شد كه در عاشورا اين را گوش نميكنم كه تاب شنيدن‌