کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٤٩ - فصل دوازدهم در مقتل و مصرع آن حضرت(ع)

ندارم كه الم زياده مى‌شود و جزع و فزع و حرقت و سوزش بحد هلاك ميرساند اين كس را چون نميشنوم آن را گريه را مجال هست ميگريم و بر قاتلان و دشمنان اهل بيت لعن و سب ميكنم، و حزن و جزع و فزع من باينها تسكين نمى‌يابد پس لعنت بيحد و مر از جانب خداى تعالى بر ابن زياد كه تو غل نمود در عداوت اهل بيت و طغيان و مبالغه كرد و تعدى و عدوان، و سعى كرد در استيصال ابن خانواده شريف به سيف شمر لعين و سنان سنان، و بظهور آورده از دنائت أصل بقبح فعل شنيع خود با زشتى افعال أعوان، بر مركب نفس شوم سوار شده هوا را باعانت شيطان، در گشت باصل خبيث خود و نسب مدخول و با عترت هاشميه اين عمل نمود و آن را پنداشت آسان، ليكن همچو تير از كمان بيرون رفت از دين و سبك گردانيد از براى خود ميزان، و حاصل كرد بسبب اين عمل قبيح آتش ابدى نيران و عجب نيست از قول و فعل او اين نوع حركات كه دلالت تامه دارند بر بدى فرع و اصل او كه بى‌شبهه بود او از زناشدگان، بلى باين اوصاف دنيه و نعوت غير مرضيه مباح داند خون‌