کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٠٧ - فصل هشتم در بعضى از كلام فصاحت نظام آن حضرت

بر شعرا عطا نمى‌بايد كردن، جواب داد كه تو داناترى از من بآن كه بهترين مال آنست كه نگاه دارد عرض اين كس را.

پس نظر كن بحسن ادب آن حضرت باين قول كه‌

«أنت اعلم منى»

كه در اين كلام ميمنت فرجام حظى تام است از لطف و نصيبى و افراز احسان. و اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ‌ و از جمله دعاى آن حضرت است اين كه:

اللهم لا تستدر جنى بالاحسان و لا تؤدبنى بالبلاء

و اين دعاى شريف المقاصد عذب الموارد است كه جمع فرموده ميان معنى كثير جليل و لفظ جزيل قليل، ايشان مالك فصاحت‌اند بحق و غير ايشان عابر سبيل.

و روزى عبد اللَّه بن زبير آن حضرت را با أصحاب بدعوت طلبيد چون طعام آوردند همه كس ميخورد و آن حضرت نميخورد گفتند: چرا ميل نميفرمائى؟ فرمود كه: روزه دارم و ليكن صائم را تحفه ميباشد گفتند كه: چه چيز است؟ فرمود كه: دهن و مجمر.

و غلام آن حضرت روزى جنايتى كرد موجب عقاب بود بر او آن حضرت فرمود بزدن او گفت يا مولاى‌ وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ فرمود كه بگذاريد او را ديگر گفت: يا مولاى‌ وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ‌ فرمود كه: عفو كردم از تو ديگر گفت يا مولاى‌ وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ‌ فرمود كه: تو آزادى از براى رضاى حق تعالى و ترا است دو چندان آنكه بتو اعطا ميكردم فرزدق گويد كه: ملاقات فرمود بمن امام حسين (ع) وقتى كه از كوفه بازمى‌گشتم فرمود كه: حال تو چيست يا أبا فراس گفتم: دوستى تو فرمود كه: من هم دوستى ميخواهم «الترجمة خلاف ظاهر المتن م» ديگر گفت دلهاى مردم كوفه باتست و شمشيرهاى ايشان با بنى اميه و نصرت از نزد حق تعالى است، فرمود