کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٧٦ - حديث ليث بن سعد

اللهم احرسنى بعينك التى لا تنام و اكنفنى بركنك الذى لا يرام و اغفر لي بقدرتك على و لا اهلك و انت رجائى اللهم انت اكبر و أجل مما اخاف و احذر اللهم بك ادفع في نحره و استعيذ بك من شره‌

پس حق تعالى كرد بمن آنچه ديدى.

و اين دعا بروايات مختلفه آمده كه سمت ذكر خواهد يافت ان شاء اللَّه‌

[حديث ليث بن سعد]

و ليث بن سعد گويد كه: من حج كردم در سال صد و سيزدهم از هجرت، چون آمدم بمكه و نماز عصر گزاردم بالا رفتم بكوه ابو قبيس نگاه كردم ديدم مردى نشسته و بدعا اشتغال دارد و ميگويد:

يا رب يا رب‌

، تا منقطع شد نفس او باز ميگويد:

رب رب‌

، تا منقطع شد نفس او باز ميگويد:

يا اللَّه يا اللَّه‌

، تا منقطع شد نفس او بعد از آن ميگويد:

يا حى يا حى‌

، تا منقطع شد نفس او، باز ميگويد:

يا رحيم يا رحيم‌

تا منقطع شد نفس او، باز ميگويد:

يا ارحم الراحمين‌

، تا منقطع شد نفس او هفت بار، آنگاه گفت:

بار خدايا اشتهاى انگور دارم اطعام فرماى مرا بآن، بار خدايا هر دو جامه من كهنه شده ليث گويد: بخدا كه هنوز كلام تمام نكرده بود كه من نگاه كردم ديدم سله پر انگور پيش وى نهاده كه نبود بر روى زمين در آن روز از آن انگور، و دو جامه برد يمانى با آن بود، بعد از آن خواست كه بخورد گفتم او را كه من با تو شريكم، فرمود كه: چرا؟ گفتم: تو دعا ميكردى و من آمين‌