کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣١٨ - در ذكر ولادت و نسب و اسم و كنيه و برخى از مناقب و اخبارى كه از آن حضرت نقل شده است

پس او ميگويد كه تملق من بتوست بآن كه ايام مدد نميكند رقبه او را، دوست ميدارد كه بشتابد بسوى تو شتافتنى كه قطع نشيب و فراز بيابانها كند، و ببوسد محل و مكانى كه تو آنجا حلول كرده و بجاى سرمه در هر دو چشم كشد خاك آن زمين را، ٦ الطيبين الطاهرين‌

در ذكر امام پنجم ابى جعفر الباقر محمد بن على بن حسين ابن على بن ابى طالب (ع)

[در ذكر ولادت و نسب و اسم و كنيه و برخى از مناقب و اخبارى كه از آن حضرت نقل شده است‌]

كمال الدين بن طلحه رحمه اللَّه گويد كه: او باقر علم و جامع و شاهر علم و رافع اوست، دل اوصافى است، و عملش كافى، اخلاقش حميده، و طاعتش پسنديده، راسخ بود در مقام تقوى، و هادى بطريق اهتدى.

ولادت با سعادتش در مدينه بود در سوم ماه صفر در سال پنجاه و هفتم از هجرت گويند: بچهار سال قبل از شهادة جد بزرگوارش امام حسين (ع) و مادرش فاطمه بنت حسين بن على بن ابى طالب (ع) و او را ام الحسن ميگفتند و گويند ام عبد اللَّه ميگفتند.

و اما اسم شريفش محمد است، و كنيتش ابو جعفر و او را سه لقب بوده: باقر العلم، و شاكر، و هادى، و اشهر آن باقر است، و تسميه او بباقر از جهت تبعر او است در علم يعنى توسع او در او.

و اما مناقب حميده و صفات جميله او بسيار است.