کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ١٤٥ - متن صلحنامه آن حضرت با معاويه

در امر دين، و اثر نتيجه اين در اسلام محمود نيست نزد اهل يقين، و خداى تعالى در موعد حكم خواهد فرمود ميان ما و ميان تو، و ما از خداى تعالى در خواسته‌ايم كه ندهد ما را در اين دنيا چيزى كه نقصان ما باشد بآن در امر آخرت، و بعد ذلك وقتى كه أمير المؤمنين على بن ابى طالب (ع) از اين عالم رحلت مى‌فرمود اين امر را بمن تفويض نمود بعد از خود، پس از خداى تعالى بترس اى معاويه و نظر كن در امر امت محمد ٦ بنوعى كه دماء ايشان محفوظ ماند و باصلاح آيد امور ايشان و السلام.

[متن صلحنامه آن حضرت با معاويه‌]

و ديگر از كلام بلاغت نظام آن حضرت صلح صلحنامه‌اى است در ميان او و معاويه كه از جهت حقن دماء و اطفاء فتنه نوشته بود باين مضمون كه:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ اين آنست كه مصالحه كرده بر آن حسن بن على بن ابى طالب معاوية بن ابى سفيان را بر اين وجه كه تسليم كند بوى ولايت امر مسلمانان بر آنكه عمل كند در ميان ايشان بكتاب خدا و سنت مصطفى و سيرت خليفه پيشين و نيست معاويه را كه اين امر را بعد از خود بديگرى تفويض كند؛ بلكه امر بشورى و مشورت باز گذارد در ميان مسلمانان، و بر آنكه مردم ايمن باشند در هر زمين كه بودند از زمين خداى از شام و عراق و حجاز و يمن، و بر آنكه اصحاب على و شيعه او ايمن باشند بر أنفس خودشان و اموال و نساء و أولاد خود، و بر معاوية بن ابى سفيان است كه اين عهد كردند با خداى تعالى و پيمان با وى كه بآن وفا نمايد، و بر آنكه نجويد از براى حسن بن على و برادرش حسين و هيچ يك از اهل بيت رسول اللَّه ٦ هيچ حيله و غائله نه در پنهان و نه در آشكارا، و نترساند هيچ يك از ايشان در