کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٣٦٢ - برخى كلمات و مواعظ آن حضرت

پس او عمل كرده بطاعت او و نفع دهد ولايت ما او را كه أهل البيتيم، و هر كه باشد از شما عاصى مر خداى را پس او عمل بمعاصى او نمود نفع ندهد ولايت ما او را، و يحكم فريفته ميشويد و سه بار اين فرمود.

و مرويست كه عبد اللَّه بن معمر الليثى گفت مر أبى جعفر را (ع) كه: رسيده است بمن كه تو فتوى ميدهى در باب متعه؟ فرمود كه: آن را حلال كرده حق سبحانه و تعالى و فرموده آن را رسول اللَّه ٦ و عمل كرده‌اند بآن اصحاب او، عبد اللَّه گفت عمر نهى كرد از آن، فرمود كه: تو بر قول صاحب خود باش و من بر قول رسول اللَّه ٦، عبد اللَّه گفت: خوش مى‌آيد ترا كه كسى بزنان شما متعه كند؟ آن حضرت فرمود كه دخل ندارد ذكر زنان اينجا اى أحمق آنكه حلال فرموده آن را در كتاب خود و مباح كرده از براى بندگان خود غيورتر است از تو و از آنكه نهى نموده از آن از روى تكلف، بلكه خوش مى‌آيد ترا كه بعض محترمات تو در عقد نكاح جولاهى باشند از جولاهان يثرب؟ گفت: نه، فرمود كه: چرا حرام ميكنى چيزى را كه خداى تعالى حلال فرموده؟ گفت: حرام نميكنم ليكن جولاه كفو من نيست، فرمود كه: خداى تعالى مى‌پسندد عمل او را و راغب است در امر او و حور العين را جفت او ميگرداند آيا تو بى‌رغبتى از آنكه حق تعالى بوى رغبت دارد و ننگ مى‌آيد ترا از آنكه او كفو حور بهشت ميتواند بود از جهت كبر و سركشى، عبد اللَّه خنديد و گفت كه: من نميدانم سينه‌هاى شما را مگر منابت اشجار علم ميگردد آن از براى شما ثمره و از براى مردم ورقه، يعنى ميوه علوم شما ميچينيد و مردم برك آن را.

پرسيدند از آن حضرت كه چرا فرض گردانيد حق تعالى روزه را بر بندگان خود؟ فرمود:

تا بيابد غنى سختى گرسنگى را و عطا نمايد بر فقير.