کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٢٧٠ - جريان حج هشام بن عبد الملك و قصيده فرزدق

ناگه آن نخبه نبى و ولى‌

زين عباد بن حسين على‌

در كساء بهاء و حله نور

بر حريم حرم فكنده عبور

هر طرف ميگذشت بهر طواف‌

در صف خلق ميفتاد شكاف‌

زد قدم بهر استلام حجر

گشت خالى ز خلق راه گذر

شامئى كرد از هشام سؤال‌

كيست اين با چنين جمال و جلال‌

از جهالت در آن تساهل كرد

و ز شناسائيش تجاهل كرد

گفت نشناسم و ندانم كيست‌

مدنى يا يمانى و مكيست‌

بو فراس آن سخنور نادر

بود در جمع شاميان حاضر

گفت: من ميشناسمش نيكو

زو چه پرسى بسوى من كن رو

آن كس است اين كه مكه و بطحا

زمزم و بو قبيس خيف و منا

حرم و حل و ركن و بيت و حطيم‌

ناودان و مقام ابراهيم‌

مروه مسعى صفا حجر عرفات‌

حله و كوفه كربلا و فرات‌

هر يك آمد بقدر او عارف‌

بر علوم مقام او واقف‌

قرة العين سيد الشهد است‌

زهر باغ دوحه زهراست‌

ميوه باغ احمد مختار

لاله داغ حيدر كرار

چون كند جاى در ميان قريش‌

رود از فخر بر زبان قريش‌

كه بدين سرور ستوده شيم‌

بنهايت رسيد فضل و كرم‌

ذروه عزتست منزل او

حامل دولتست محمل او

از چنين عز و دولت ظاهر

هم عرب هم عجم بود قاهر

جد او را بمسند تمكين‌

خاتم الانبياست نقش نگين‌

لايح از روى او فروغ هدى‌

فايح از خوى او شميم وفا

طلعتش آفتاب روز افروز

روشنائى فزاى ظلمت نور

جد او مصدر هدايت حق‌

از چنان مصدرى شده مشتق‌

ز حيا نايدش پسنديده‌

كه گشايد بروى كس ديده‌

خلق از او نيز ديده خوابانند

كز مهابت نگاه نتوانند

نيست بى‌سبقتى تبسم او

خلق را طاقت تكلم او

در عرب در عجم بود مشهور

كو مدانش مغفل مغرور

همه عالم گرفت پرتو خور

گر ضريرى نديد از او چه ضرر

شد بلند آفتاب بر أفلاك‌

بوم اگر زان نيافت بهره چه باك‌

بر نكوسيرتان و بدكاران‌

دست او أبر موهبت باران‌

فيض آن أبر بر همه عالم‌

گر بريزد نمى نگردد كم‌

هست از آن معشر بلند آئين‌

كه گذشتند ز اوج عليين‌

حب ايشان دليل صدق وفاق‌

بغض ايشان نشان كفر و نفاق‌

گر شمارند اهل تقوى را

طالبان رضاى مولا را

اندر آن قوم مقتدا باشند

و اندر آن خيل پيشوا باشند