کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤٤٥ - برخى از كلمات و مواعظ آن حضرت

ابو جعفر گفت به آن حضرت كه يا با عبد اللَّه آيا بعذر نمى‌آرى مرا از عبد اللَّه بن حسن و ولد او كه جمع ميكنند مردم را و مى‌انگيزند فتنه را؟ فرمود كه: ميدانى امرى را كه ميان من و ايشان است و اگر قناعت ميكنى از من به آيتى از كتاب الهى بر تو بخوانم، گفت: بخوان، گفت:

لَئِنْ أُخْرِجُوا لا يَخْرُجُونَ مَعَهُمْ وَ لَئِنْ قُوتِلُوا لا يَنْصُرُونَهُمْ وَ لَئِنْ نَصَرُوهُمْ لَيُوَلُّنَّ الْأَدْبارَ ثُمَّ لا يُنْصَرُونَ‌ يعنى اگر بيرون كرده شوند از مدينه بيرون نميروند با ايشان و موافقت نميكنند، و اگر كارزار كنند با ايشان يارى نميدهند ايشان را، و اگر بفرض يارى دهند هر آينه باز پس گردند يعنى بهزيمت روند، پس بعد از هزيمت ايشان يارى كرده نشوند، گفت: كافى است مرا و بوسيد ميان هر دو چشم آن حضرت را.

و فرمود مر كسى را كه ميخواست بسفرى رود كه: حق سبحانه و تعالى بتو رزقى خواهد رسانيد و لازم كن بر خود كه آنچه بتو عايد شود از آن چيز خيرى كنى.

و فرمود كه خواند حق سبحانه و تعالى مردمان را در دنيا به پدران‌شان تا بشناسند، و در آخرت بأعمال خودشان تا جزاى آن بيابند، پس فرمود كه‌ يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا يا أَيُّهَا الَّذِينَ كَفَرُوا و فرمود: كسى كه بيدار ساخت فتنه را پس او ثمره آن فتنه است.

و فرمود كه: عيال مرد اسيران اويند پس آنكه حق تعالى نعمتى بر او انعام كند پس بايد كه وسيع گرداند بر اسيران خود، پس اگر چنين نكند بيم آنست كه زائل شود آن نعمت.

و ميفرمود كه: سرير كسى كه باصلاح آمد علانيه او قوت ميگيرد.

و فرمود كه از نيكوئى نيست كه بنده اظهار نيكوئى كند و بدى را پنهان دارد، آيا رجوع نميكند بنفس خود تا بداند كه اين چنين نيست و حق تعالى ميفرمايد كه‌ بَلِ الْإِنْسانُ عَلى‌ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ