کشف الغمة ت و شرح زواره‌ای - اربلی، علی بن عیسی - الصفحة ٤١٩ - دلائل امامت و برخى از معجزات آن حضرت

و مرويست از شعيب عقرقوفى كه من و على بن أبى حمزه و أبو بصير بخدمت أبى عبد اللَّه (ع) رفتيم و با من سيصد دينار بود، پس ريختم نزد آن حضرت او فرا گرفت از آن يك قبضه از براى خود، و باقى را بر من رد كرد و فرمود كه: يا شعيب بازگردان اين صد دينار را بآن موضعى كه از آنجا فرا گرفته، شعيب گفت كه: ما حاجتهاى خود را گزارديم بتمامى و بعد از آن أبو بصير گفت بمن كه: يا شعيب چه بود حال اين دنانير كه رد كرد بتو أبو عبد اللَّه (ع)؟ گفتم كه: آن را فرا گرفته بودم به پنهانى از برادرم عروه و او نميدانست آن را؛ أبو بصير گفت: يا شعيب و اللَّه كه أبو عبد اللَّه اعطا فرمود بتو علامت امامت را، بعد از آن أبو بصير و على بن حمزه گفتند: يا شعيب بشمار اين دنانير را، چون شمردم صد دينار بود بى‌زياد و نقصان.

و سماعة بن مهران گويد كه من رفتم بخدمت أبى عبد اللَّه (ع) و فرمود مرا در ابتدا كه: اى سماعه اين چه بود كه در ميان تو و شتردار تو در راه واقع شد، احتراز كن و بپرهيز كه فحش گوئى و آواز بلند كنى بفحش و لعن، گفتم: اين بواسطه آن بود كه او بر من ظلم ميكرد، فرمود كه:

اگر او ظلم كند بر تو بلند كردى بر او آواز اين از افعال من نيست و امر نكرده‌ام شيعه خود را باين نوع سخنان، بعد از آن آن حضرت فرمود كه استغفار كن پروردگار خود را أى سماعه از آنچه بودى بر آن،