جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٤ - غزل ١٩٠ در نمازم خم ابروى تو در ياد آمد

٢٤٩٣

يا رَسُولَ اللَّهِ؟ قالَ: أَلإِنابَةُ إِلى دارِ الْخُلُودِ، وَالتَّجافى عَنْ دارِ الغُرُورِ، وَالْإِسْتِعْدادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ.»

[١]: (اى ابوذر! هنگامى كه نور وارد قلب مى شود، قلب باز و وسيع مى گردد. [مى‌گويد:] عرض كردم: پدر و مادرم فدايت، اى رسول خدا! نشانه آن چيست؟

فرمود: بازگشتِ [به تمام وجود] به خانه جاودانى، و دورى و جدايى از خانه فريب، و آماده شدن براى مرگ، قبل از آمدنش.- شايد خواجه بخواهد بگويد:

اكنون، براى من روشن گرديد كه چه چيز مرا در هجران نگاه داشته بود.

اى خواننده و طرب آورنده مجلس عشّاق! از گفته‌هاى پر شورم غزلى آتشين بخوان تا از گذشته ايّامِ عاشقى‌ام يادى كنم. در جايى مى گويد:

و در جايى ديگر مى گويد:

[١] - بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٨٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٧، ص ٢٠٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٠٣، ص ٣٦٣.