جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧١ - غزل ٢١٦ شراب بيغش و ساقى خوش، دو دام رهند

استخوانهاى پوسيده [پدران و اجداد]- نيز:

١٥٧٤

«ما رَفَعَ امْرَء اً كَهِمَّتِهِ، وَلا وَضَعَهُ كَشَهْوَتِهِ.»

[١]: (انسان را هيچ چيزى مثل همّتش بالا نمى برد، و هيچ چيزى مانند شهوت [و خواسته نفسانى‌] او را پايين نمى افكند).

مبادا طريقه بى‌همّتان پيش گيرى، زيرا آنان كه در طريق عشقِ به محبوب، همّت را رها كرده‌اند، نمى‌توانند راه عاشقان را بپيمايند؛ كه:

١٥٧٥

«مَنْ صَغُرَتْ هِمَّتُهُ، بَطَلَتْ فَضيلَتُهُ.»

[٢]: (هركس همّت‌اش كوچك باشد، فضيلت و برترى‌اش از بين مى رود.- نيز:

١٥٧٦

«مَنْ شَرُفَتْ هِمَّتُهُ، عَظُمَتْ قيمَتُهُ.»

[٣]: (هركس همّتش برتر باشد، ارزشش بالا مى‌رود.).

در جايى مى گويد:

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٤.

[٢] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٤.

[٣] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥١، ص ٣٣٠.